You are hereFeed aggregator / Categories / KKNC Members
KKNC Members
ಹಿಂದಿನ ಕಂತೆಗಳು- ಇಂದು ತೆರೆದಾಗ... ೦೮
ಸುಪ್ತದೀಪ್ತಿ - Inner Light - Fri, 03/05/2010 - 02:05
When I was in High School….
This happened long time ago, when most of these kids weren’t even born. This was in a small town in Karnataka state, India. I was in Government High School (like Public schools here), as 9th grade student. The staff could care less about the students. But there was one, who seemed to be an exception, Mr. G.K. He cared especially about girls who wanted to know more, who could visit him at his residence, to seek his guidance. Of course none liked him, neither the rest of the staff members, nor the students. He had an eerie look, as if piercing through the clothing of girls and scan their body. None liked him.
One Thursday evening, we, four friends were playing throw-ball (like volley-ball) in the front yard of our home. We were careless young girls shouting, cheering, and cursing one another in the name of the game. Hardly we noticed that Mr. G.K. was passing by. We were in our own wonderful world, cheering and cursing each other. Next morning at school, I got a call from him to meet him in staff room. There were all the other teachers, getting ready to go to their classes. I had one test in the very first hour. I had no idea why I had to meet him (call from a teacher to meet him/her is usually on the basis of some serious mistake, behavioral problem). He started to scold me, in a high voice. He said that the previous evening when we were playing, he heard me call him names. That was not true. But I had no one to support me, as he had not called other three girls. It was an emotional trauma, 23 years ago, for a 13 year old. But I didn’t give in. I stood my ground; said that I didn’t call him names and none of us four girls did anything like that.
He asked me to confess that I did call him names, which I refused. I was not ready to yield to an arrogant person just because he is my teacher. More so, his claim had no basis, it was false. I stood there in the staff room, in front of most of the teachers, tears in my eyes, but held my head high. My class teacher, Mrs. Bert, came to me and asked if she can call my parents, I said yes, without any hesitation. Almost everyone in town knew my Papa. She went and talked to Mr. G.K. I don’t know what she told him, he walked out of the room without a word. Mrs. Bert came up to me, stroked my head and asked me to attend the class. The first hour test was a total disaster, I couldn’t remember anything. Since that teacher was also present in the staff room when all that drama happened, he ignored that test score for me.
I can never forget what went on that Friday morning. I strongly believe that my Papa’s reputation as a strict, honest officer, and my record as a good student has seen me out of trouble that day. Truth won again.
(Written as class assignment for EWRT-1A at De Anza College, Cupertino, CA, USA; in October 2002)
Categories: KKNC Members
ಮ್ಯಾಡ್ ಆಡ್ಸ್
Kiran Jayanth - Tue, 03/02/2010 - 22:39
ಕನ್ನಡ ಕೂಟ ಉತ್ತರ ಕ್ಯಾಲಿಫೊರ್ನಿಯ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ "ಸ್ನೇಹ ಸಪ್ತಮಿ" ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ, ನಿರೂಪಿಸಿ ಮತ್ತು ಧ್ವನಿ ಕೊಟ್ಟ "ಮ್ಯಾಡ್ ಆಡ್ಸ್":
ಧ್ವನಿ: ಕಿರಣ್ ಜಯಂತ್ನಟಿಸಿದವರು: ಮಾಳವಿಕ, ಶ್ವೇತ, ಕ್ರಿಷ್ಣ ಸದಾಶಿವಂ, ಕ್ರಿಷ್ಣ ಪ್ರಸಾದ್, ಚೇತನ್, ಪವನ್ ಮತ್ತು ರಾಘವೇಂದ್ರ
ಭಾಗ 1:
http://www.youtube.com/watch?v=FkpWH9TTP8U
ಭಾಗ 2:
http://www.youtube.com/watch?v=2vE71ICupqU
Categories: KKNC Members
My Kannada article on Sneha Saptami
Madhu Krishnamurthy - Sun, 02/28/2010 - 10:42
Please click here to read the article on thatskannada.com http://thatskannada.oneindia.in/nri/article/2010/0225-sneha-saptami-kknc-north-california.html
Categories: KKNC Members
A friendly atmosphere at Sneha Sapthami
Madhu Krishnamurthy - Sun, 02/21/2010 - 08:57
KKNC 2010 - Sneha Sapthami program on Feb 20.
The bay area is home to 5000 Kannadigas (5K-K) according to one estimate. Kannada Koota of Northern California (
KKNC) formed in 1972 has been doing a wonderful job in providing a forum for the community to stay in touch with their culture, language and traditions. Continuing that agenda the 2010 committee made a very good start with the program Sneha Saptami. (Photo: Gowthami Nagaraja).
Having Sneha (friendship) as the objective of this event was a very good idea. In all aspects of the program there was a well planned effort to maintain a friendly and family spirit and it was highly successful. It started right at the doors where smiling committee members. welcomed the arriving attendees. Inside the auditorium one could see people smiling and talking to friends while enjoying the entertainment on the stage. It was like a family event . The hospitality committee did a good job mixing and talking cordially to the with the attendees. The only thing missing was the traditional mantra heard during marriage celebrations "tumba taDa AghOytu. nidhannake OOTA maadi".
This committee with Raghu Halur as President appears highly enthusiastic and motivated. They had a well planned agenda and had come up with creative ideas to engage the audience. The team exhibited cordiality and enthusiasm which rubbed off on the attendees too. (Below: Crowd of more than 1000. Photo: Yogi Subbaiah)It is a good 
shopping mugisi manege baruvaaga
hendathiya mukhadalli santrupti, nagu,
ade gandana kaiyalli -
byaagu magu
(Elegent Front Decoration: Photo by Yogi Subbaiah)
In the spirit of the Silicon Valley Inc.'s corporate mantra, there is always scope for improvement. Here are some. Speeches should be kept short. It would have been more effective if the talking between programs was a little bit shorter . The food was not up to the mark. The Biryani was dry and the sabji spicy. The fact that my 3 year old daughter emptied her water bottle into my food tray did not solve either of these problems. I understand it is a bit hard to come up with a universally appealing menu. It is not for nothing that they say "oota tanna icche, nota parara icche'. (taste is personal)
I liked the theme of Sneha (friendship). The audience picked up on this queue and indulged in a whole lot of friending. (The new addition to the English lexicon, thanks to Facebook). I myself had very pleasant conversations with my college mates, old and new friends. It was a great sight to see the members sitting on the floor eating food and chatting and laughing.
The audience appreciated the motto of this team - 'every one should go ba ck from the function feeling they had a friendly experience'. The team led by Raghu achieved this objective. They deserve a pat on the back. I am sure KKNC will continue to flourish under this team.
Categories: KKNC Members
ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಬೊಕ್ಕೊ ಬ್ಲಾಗ್ ಲೋಕೊಡು ತುಳುಬಾಸೆ
ಸುಪ್ತದೀಪ್ತಿ - Inner Light - Mon, 02/15/2010 - 10:30
ಪಂಚದ್ರಾವಿಡ ಬಾಸೆಲೆಡ್ ಒಂಜಾಯಿತ್ತಿನ ನಮನ ತುಳು ಬಾಸೆ ಇನಿ ನಾಡ್ದ ಸೀಮೆ ದಾಂಟ್ದ್, ಕಡಲ್ದ ಕಡಿ ಕಡತ್ತ್ದ್, ಪಿದಯಿದೂರುಗ್ ಪೋತುಂಡ್. ಜಂಬರ ಪತ್ತ್ದ್ ಪುಟ್ಟಿನ ಊರು ಬುಡ್ದ್ ಪೋಪಿನಕುಲು ಅಕುಲೆ ಒಟ್ಟುಗ್ ಬಾಸೆನ್ಲಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿನ್ಲಾ ನುಡಿತ ನಡತೆನ್ಲಾ ಪತೊಂದು ಪೋಪೆರ್. ಅಂಚನೇ ತುಳು ಬಾಸೆ ಪಸರ್ದ್ಂಡ್. ಬೇತೆ ಊರುಡು ಪೊಸ ನಿಲೆ ಪತ್ತ್ನಗ ನಮನ ಬೇರ್ನ್ ಮದಪಂದೆ ಉಪ್ಪೆರೆ ಮಾತೆರೆಗ್ಲಾ ಬಾಸೆನೇ ಮುಕ್ಯ. ಪೊಸ ಜಾಗೆದ ಬಗ್ಗೆ, ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲದಕುಲೆಗ್ ತೆರಿಪಾಯೆರೆ ಬಾಸೆ ಎಂಚ ಅಗತ್ಯನಾ ಅಂಚನೇ ತುಳುನಾಡ್ಡೇ ಇತ್ತಿನಕುಲು ಊರುದ ಸುದ್ದಿನ್ ಬೇತೆ ಬೇತೆ ದೇಶೊಡು ಉಪ್ಪುನಂಚಿನ ತುಳುವೆರೆಗ್ ಎತ್ತಾವುನ ಆಸೆಗ್ಲಾ ಇಂಚಿಪದ ದಿನೊಕುಲೆಡ್ ಸಾಯ ಕೊರ್ತಿನವು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಪನ್ಪಿನ ಮಾಯಾಜಾಲ.
ಸುಮಾರ್ ರಡ್ಡ್ ಸಾವಿರ ಇಸವಿದ ಪೊರ್ತುಗು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಪ್ರಪಂಚೊಗು ಬ್ಲಾಗ್ ಪನ್ಪಿ ಶಬ್ದ ಸೇರ್ಂಡ್. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ಡ್ ಅಂತರ್ಜಾಲೊಡು ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಮಸ್ತ್ ಬೇಲೆ ಮಲ್ಪುನ ಡಾ. ಯು. ಬಿ. ಪವನಜ, ಆರೆನ ವೆಬ್ ಸೈಟ್- "ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ"ಡ್ ಬ್ಲಾಗ್ ಎಂಚ ಸುರು ಅಂಡ್, ಏರ್ ಸುರು ಮಲ್ತೆರ್ ಪಂಡ್ದ್ ಬರೆತೆರ್. ಬ್ಲಾಗ್ ಲೋಕೊಡ್ ತುಳು ಮಸ್ತ್ ಇಜ್ಜಿಡಲಾ ಪ್ರಕಾಶ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಉಳೆಪಾಡಿ ಪನ್ಪಿನ ಪತ್ರಕರ್ತೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಡ್ ಆರೆನ ಸೈಟ್- "ಪ್ರಕಾಶಕ.ಕಾಂ"ಡ್ ತುಳು ಬರವು ಪಾಡ್ದ್ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಗ್ ತುಳುತ ಪ್ರವೇಶ ಕೊರಿಯೆರ್ ಪಂಡ್ದ್ ಎನ್ನ ನಿನೆಪು.
ಇತ್ತೆ ಸದ್ಯದ ದಿನೊಕುಲೆಡ್ ತುಳು ಬರವು ಒಂಜಾಂಡಲಾ ಇತ್ತಿನ ಬ್ಲಾಗುಲು ನಾಲೇನಾಲ್. ಆಂಡಲಾ, ತುಳುವೆರ್/ ತುಳುನಾಡ ಜೋಕುಲು ನಡಪುಡೊಂದ್ ಬರೊಂದಿಪ್ಪುನ ಕನ್ನಡ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬ್ಲಾಗುಲೆನ್ ಒಟ್ಟು ಪಾಡ್ನಗ ಸುಮಾರ್ ಐವ (೫೦) ಮಿಕ್ಕ್ದ್ ಬ್ಲಾಗಿಗೆರ್ ಬೊಕ್ಕೊ ಎಲ್ಪ (೭೦) ಮಿಕ್ಕ್ದ್ ಬ್ಲಾಗುಲು, ಅಂಚನೆ ನಾಲೈನ್ ವೆಬ್ ಸೈಟುಲು ಕಣ್ಣ್’ಗ್ ಬೂರಿಯೊ. ಅವೆನ್ ಪೂರ ಪಟ್ಟಿ ಮಲ್ತ್ದ್ ಬರವುದ ಕಡೆಟ್ ಕೊರ್ತೆ, ಆಸ್ತೆ ಇತ್ತಿನಕುಲು ತೂವೊನೊಲಿ. ಈ ಪಟ್ಟಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಂಡ್ದ್ ಯಾನ್ ಪನ್ಪುಜಿ.
ಒಂಜಾಂಡಲ ತುಳು ಬರವು ಇತ್ತಿನ ಬ್ಲಾಗುಲೆಡ್ ಮುಕ್ಯವಾಯಿನವು, ಇಂಚಪ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಪ್ರಪಂಚೊಗು ಕೈ ಪಾಡಿನಂಚಿನ ಡಾ. ವಾಮನ ನಂದಾವರೆರ್ ಬರೆಪುನ "ನಂದಾವರ". ಈ ಬ್ಲಾಗ್ಡ್ ತುಳು ಬಾಸೆಡೇ ಬರವು ಉಂಡು ಬೊಕ್ಕೊ ತುಳುನಾಡ ಸಂಸ್ಕೃತಿನ್ ತೆರಿಪಾವುನ- ಚೆನ್ನೆಮಣೆತ ಬಗ್ಗೆ, ಆಟಿದ ಬಗ್ಗೆ- ಬರವುಲು ಉಲ್ಲೋ. ಅತ್ರಾಡಿ ಸುರೇಶ್ ಹೆಗ್ಡೆರೆನ "ಅಸುಮನ" ಬ್ಲಾಗ್ಡ್ಲಾ ತುಳು ಬರವು ಬರೆತೆರ್. "ಯಾನ್ ದಾಯೆ ತುಳುಟ್ ಬರೆಯೆರೆ ಬಲ್ಲಿ?" ಪಂಡ್ದ್ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಂಡ್ದ್ ಓದುಗೆರೆನ ಉತ್ತರ ದೆತೊಂದೆರ್. ತುಳುಟ್ ರಡ್ಡ್ ಬರವು ಉಲ್ಲೊ ಅರೆನ ಬ್ಲಾಗ್ಡ್.
ನನೊಂಜಿ ಬ್ಲಾಗ್ ತುಳುಟ್ ಕವನ ತೋಜಾವೊಂದು ಕುಲ್ಲುದಿನವು ಶಮ ನಂದಿಬೆಟ್ಟ ನಡಪುಡಾವುನ "ಮನಸಿನೊಳಗಿನ ಕುಸುಕುಸು". ಶಮ ಕಾಲೇಜ್ಡ್ ಉಪ್ಪುನಗ ಬರೆತಿನ ಕಬಿತೆನ್ ಪಾಡ್ದ್ ಐಕ್ ಕನ್ನಡದ ಭಾವಾನುವಾದನ್ಲಾ ಅಲ್ಪನೇ ಕೊರ್ತೆರ್. ಅಂಚ ತುಳು-ಕನ್ನಡ ಸಂಕದ ಕಜ್ಜಲಾ ಮಲ್ದೆರ್. ಕುಡೊಂಜಿ ತುಳು ಬರವು ಉಪ್ಪುನ ಬ್ಲಾಗ್ ಎನ್ನವೇ- "ಹರಿವ ಲಹರಿ". ಐಟ್ ಎಲ್ಯೆಲ್ಯ ಐನಾಜಿ ತುಳು ಕಬಿತೆಲೆನ್ ಪಾಡ್ದ್ ಅಲ್ಪಲಾ ಕನ್ನಡ ಅನುವಾದ ಕೊರ್ತೆ- ತುಳು ತೆರಿಯಂದಿನಕುಲೆ ಅನುಕೂಲೊಗ್.
ಈ ಬ್ಲಾಗುಲು ಅತ್ತಾವಂದೆನೇ ಎಲ್ಪ ಮೀರ್ದ್ ಬ್ಲಾಗುಲು, ಐನಾಜಿ ಸೈಟುಲು, ಎನ್ನ ಗಮನೊಗು ಬತ್ತಿಲೆಕ್ಕೊ ತುಳುನಾಡ್ದ ಜೋಕುಲೇ ಬರೆಪಿನವು. ಈ ಬ್ಲಾಗುಲೆಡ್ ತುಳು ಬಾಸೆಡ್ ಬರವು ಇಜ್ಜಿಡಲಾ, ತುಳು ಸಂಸ್ಕೃತಿದ ಬಗ್ಗೆ, ತುಳುನಾಡ್ದ ಬಗ್ಗೆ ಓದೆರೆ ಬೋಡಾಯಿನಾತ್ ಬರವುಲು ತಿಕ್ಕುವೊ. ಕಾರ್ಟೂನ್ಸ್ ತೆಲಿಪುವೊ. ಕ್ಯಾರಿಕೇಚರ್ ನಲಿಪುವೊ. ಯಕ್ಷಗಾನದ ಚೆಂಡೆ-ಮದ್ದಲೆ, ಭಾಗವತಿಕೆದ ಜಾಗಟೆ-ತಾಳ, ರಂಗಸ್ಥಳದ ದೀಪ, ವೇಷದ ಅಬ್ಬರ- ಮಾತಲಾ ಈ ಬ್ಲಾಗುಲೆಡ್ ನಮಕ್ ಎದುರ್ ಬರ್ಪೊ. ಕಡಲ್ದ ಗಾಳಿ ನಮನ್ ಸೋಂಕುಂಡು. ಸುದೆತ ಸುಳಿ ನಮನ್ ಒಯ್ಪುಂಡು. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಲೋಕೊಡು ತುಳುವೆರೆನ ಎಲ್ಯ-ಮಲ್ಲ ಓಡೊಲು ನಲಿತೊಂದುಲ್ಲೊ.
ತುಳುವೆರ್ ಓಲು ಪೋಂಡಲಾ ದಾದಾಂಡಲಾ ಪೊಸತ್ತ್ ಮಲ್ತೊಂದು, ಬೇತೆ ರೀತಿಡ್ ಮಂಡೆ ಬಲಿಪಾದ್, ವಿಶೇಷವಾಯಿನ ಕಜ್ಜೊನ್ ಮಲ್ಪೆರೆ ಉತ್ಸಾಹ ತೋಜಾವೆರ್. ಅಕುಲಕುಲೆನ ವೃತ್ತಿಡ್ ದಿನದಿನಲಾ ನುರಿಯೊಂದ್ ಇತ್ತ್ಂಡಲಾ ಅಪ್ಪೆನ ಕಡೆಕ್ ಗಮನ ಕಮ್ಮಿಯಾಪುಜಿ. ಬೇಲೆದ ನಡುಟೇ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಪೆರ್. ಬೇಲೆದ ಬಗ್ಗೆ, ಐತ್ತ ಅಂಚಿಂಚಿನ ಸುದ್ದಿದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಪುನ ಒಟ್ಟುಗೇ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತದ ಪರಿಸರ/ ವಾತಾವರಣದ ಬಗ್ಗೆಲಾ ಬ್ಲಾಗುಲೆಡ್ ಬರೆವೊಂದು ಒರಿಯಗ್ ಗೊತ್ತಿತ್ತಿನ ವಿಷಯೊನ್ ನಾಲ್ ಜನೊಕುಲೆಗ್ ಪಟ್ಟುನ ಬೇಲೆ ಬ್ಲಾಗುಡ್ ಮಲ್ತೊಂದುಲ್ಲೆರ್. ಈ ಬ್ಲಾಗಿಗೆರೆಡ್ ಆರ್-ಮೇರ್, ಕುಡೊರಿ-ಬೊಕ್ಕೊರಿ ಪಂಡ್ದ್ ಪುದರ್ ಪಣಿಯೆರೆ ಪೋಂಡ ಬರವು ಪುಟಮೀರ್ದ್ ಪೋಪುಂಡು. ಅಂಚಾಂದೇ ಉಂದೆನ್ ಈಡೆಗೇ ಉಂತಾವೆ.
ಈ ಸಂಸ್ಕೃತಿದ ತೇರ್ನ್ ಒಯ್ಪುನ ನಲಿಕೆ ನಮ ಮಾತೆರೆಗ್ಲಾ ಅಪ್ಪೆನ ಮುಟ್ಟೆಲ್ದ ಲೆಕ್ಕೊ ಪ್ರೀತಿದ ನಿಲೆ. ತುಳುವೆರೆಗ್ ನಾಡ್-ನುಡಿತ ಮಿತ್ತ್ ಉಪ್ಪುನ ಅಭಿಮಾನೊಗ್ ಆ ಕಡಲ್ ಸಾಕ್ಷಿ. ತುಳುವಪ್ಪೆನ ಜೋಕುಲೆಗ್ ಈ ಪ್ರೀತಿ ಇಂಚನೇ ಉಪ್ಪಡ್, ಅಕುಲೆ ಜೋಕುಲೆಗ್ಲಾ ಪಗರಡ್ ಪಂಡ್ದ್ ನಮ ನಂಬುನ ದೈವ-ದೇವೆರೆಡ ಕೇಂಡೊನುವೆ.
ಒಂಜಾಂಡಲಾ ತುಳು ಬರವು ಉಪ್ಪುನ ಬ್ಲಾಗುಲು/ಸೈಟುಲು:
01- www.prakashaka.com - "ಪ್ರಕಾಶಕ.ಕಾಮ್" -ಪ್ರಕಾಶ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಉಳೆಪಾಡಿ.
02- http://vamana-nandavara.blogspot.com/ - "ನಂದಾವರ"- ಡಾ. ವಾಮನ ನಂದಾವರ
03- http://athradi.wordpress.com/ - "ಅಸುಮನ"- ಆತ್ರಾಡಿ ಸುರೇಶ್ ಹೆಗ್ಡೆ
04- http://minchulli.wordpress.com/ - "ಮನಸಿನೊಳಗಿನ ಕುಸುಕುಸು"- ಶಮ ನಂದಿಬೆಟ್ಟ
05- http://harivalahari.blogspot.com/ - "ಹರಿವ ಲಹರಿ"- ಸುಪ್ತದೀಪ್ತಿ (ಜ್ಯೋತಿ ಮಹಾದೇವ್)
ತುಳುನಾಡ ಜೋಕುಲು...
(ಬ್ಲಾಗುಲೆಡ್ ತುಳು ಬರವು ಇಜ್ಜಿ, ಆಂಡ ಬ್ಲಾಗಿಗೆರ್ ತುಳುವೆರ್/ ತುಳುನಾಡ್ದಕುಲು)
ಮುಖ್ಯ ಸೈಟುಲು:
http://vishvakannada.com/ - "ವಿಶ್ವಕನ್ನಡ" -ಡಾ. ಯು. ಬಿ. ಪವನಜ
http://www.gulfkannadiga.com/ - ಗಲ್ಫ್ ಕನ್ನಡಿಗ
http://kannadadhvani.com/ - "ಕನ್ನಡಧ್ವನಿ"- ಗೋಪಿನಾಥ ರಾವ್
http://mangalorean.com/ - ಕುಡ್ಲದಕುಲೆಗಾದ್ ವೆಬ್ ವಾರ್ತಾಪತ್ರಿಕೆ.
ಬ್ಲಾಗುಲು:
(ವೊವ್ವೇ ಒಂಜಿ ನಿಗದಿ ಮಲ್ತಿನ ಪಟ್ಟಿಕ್ರಮ ಅತ್ತ್. ಎನ್ನ ಗಮನೊಗು ಬತ್ತಿಲೆಕ್ಕೊನೇ ಸೇರಾವೊಂದು ಪೋತಿನವು)
01- http://www.smilingcolours.blogspot.com/ "Smiling Colours" - ಹೇಮಾಶ್ರೀ
02- http://woods-wilds.blogspot.com/ -"Into the woods and wilds" - ಹೇಮಾಶ್ರೀ
03- http://beinginsolitude.blogspot.com/ - ಹೇಮಾಶ್ರೀ
04- http://daisyridgediary.blogspot.com/ - ಹೇಮಾಶ್ರೀ
05- http://sanathk.blogspot.com/ -"busy living" - ಸನತ್
06- http://swarachitha.blogspot.com/ - ಷಣ್ಮುಖರಾಜ
07- http://sanchalane.blogspot.com/ - "ಸಂಚಲನೆ"- "ಯಾತ್ರಿಕ"
08- http://shree-lazyguy.blogspot.com/ - "ತುಂತುರು ಹನಿಗಳು"- ಶ್ರೀನಿಧಿ
09- http://nannoorakathegalu.blogspot.com/ - "ಪಂಚಮುಖಿಯ ಕಥೆಗಳು"- ಶ್ರೀನಿಧಿ
10- http://rajesh-naik.blogspot.com/ - "ಅಲೆಮಾರಿಯ ಅನುಭವಗಳು" -ರಾಜೇಶ್ ನಾಯ್ಕ್
11- http://www.venuvinod.blogspot.com/ - "ಮಂಜು ಮುಸುಕಿದ ದಾರಿ" -ವೇಣು ವಿನೋದ್
12- http://avisblog.wordpress.com/ - "ಬದಲಾವಣೆಯೇ ಜಗದ ನಿಯಮ"- ಅವಿನಾಶ್ ಬಿ.
13- http://deraje.blogspot.com/ - "ಚಂಪಕಾವತಿ"- ಸುಧನ್ವ ದೇರಾಜೆ
14- http://noorukanasu.blogspot.com/ - ಶ್ರೀದೇವಿ
15- http://udayaraga.blogspot.com/ - ಮಹೇಶ್ ಪುಚ್ಚಪ್ಪಾಡಿ
16- http://newsullia.blogspot.com/ - "ಮೌನಿ"- ಮಹೇಶ್ ಪುಚ್ಚಪ್ಪಾಡಿ
17- http://mchevar.blogspot.com/ -"My Feelings" - ಮಹೇಶ್ ಚೇವಾರ್
18- http://urbhat.blogspot.com/ - "ಪ್ರಕೃತಿ" - ರಾಜೇಂದ್ರ ಭಟ್
19- http://archana-hebbar.blogspot.com/ - "ಅರ್ಚನಾ" - ಅರ್ಚನಾ ಹೆಬ್ಬಾರ್
20- http://mycameracolors.blogspot.com/ - "Clicks" - ಅರ್ಚನಾ ಹೆಬ್ಬಾರ್
21- http://sillylittlethings.blogspot.com/ - "Think Small" -ಶ್ರೀಲತ ಪುತ್ತಿ
22- http://jogimane.blogspot.com/ - "ಜೋಗಿಮನೆ"- ಗಿರೀಶ್ ಹತ್ವಾರ್
23- http://vijendra-karkala-lotustar.blogspot.com/ - "ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಿಯ ಪ್ರಪಂಚ" -ವಿಜೇಂದ್ರ ರಾವ್ ಕಾರ್ಕಳ
24- http://nempuguru.blogspot.com/ - "ನೆಂಪು"- ಗುರುಪ್ರಸಾದ್ ನೆಂಪು
25- http://paarijata.blogspot.com/ - ಶುಭದಾ ನೆಂಪು
26- http://manasa-hegde.blogspot.com/ - "ಮಾನಸ"- ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಹೆಗಡೆ
27- http://ballirenayya.blogspot.com/ - "ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯ" ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಭಟ್
28- http://puttanaputa.blogspot.com/ - ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಭಟ್
29- http://prasangaavalokana.blogspot.com/ - ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಭಟ್
30- http://rangasthala.blogspot.com/ - ಗಟ್ಟಿ
31- http://yakshachintana.blogspot.com/ - ರಾಜ್
32- http://oppanna.blogspot.com/ - ಒಪ್ಪಣ್ಣ
33- http://tulubaale.blogspot.com/ - ಒಪ್ಪಣ್ಣ
34- http://typicalmangalorean.blogspot.com/ - ಮಹೇಶ್ ಎಳ್ಯಡ್ಕ
35- http://emahesha.blogspot.com/ - ಮಹೇಶ್ ಎಳ್ಯಡ್ಕ
36- http://kudlathaye.blogspot.com/ (Currently Inactive) - ಒಪ್ಪಣ್ಣ/ ಮಹೇಶ್ ಎಳ್ಯಡ್ಕ
37- http://subhashitani.blogspot.com/ (Currently Inactive) - ಮಹೇಶ್ ಎಳ್ಯಡ್ಕ
38- http://aaptamitra.blogspot.com/ - ಗಣೇಶ್ ಭಟ್
39- http://ajjakana.blogspot.com/ - ಅಜ್ಜಕಾನ ರಾಮ
40- http://drishyaphotos.blogspot.com/ - ಹರೀಶ್ ಹಳೆಮನೆ
41- http://harinigallery.blogspot.com/ - ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟಿ "ಹರಿಣಿ"
42- http://hsshetty.blogspot.com/ - ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟಿ "ಹರಿಣಿ"
43- http://mhshetty.blogspot.com/ (Atheeth's Blog) - ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟಿ "ಹರಿಣಿ"
44- http://harinipunch.blogspot.com/ (Caricature) - ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟಿ "ಹರಿಣಿ"
45- http://harishchandras.blogspot.com/ (Currently Inactive) - "ಕುಡ್ಲ ಕಲಾವಳಿ"- ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟಿ "ಹರಿಣಿ"
46- http://harinicartoons.blogspot.com/ (Currently Inactive) - ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟಿ "ಹರಿಣಿ"
47- http://harini-spot.blogspot.com/ (Currently Inactive) - ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟಿ "ಹರಿಣಿ"
48- http://mschsnirchal.blogspot.com/ - ಮಹಾಜನ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಾಲೇಜು, ಪ್ರೌಢಶಾಲೆ, ನೀರ್ಚಾಲು, ಕಾಸರಗೋಡು
49- http://sibanthi.blogspot.com/ - "ಹಾರುವುದಿದೆ ದೂರ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರುವ ಮುನ್ನ"- ಸಿಬಂತಿ ಪದ್ಮನಾಭ
50- http://hasirumatu.blogspot.com/ - ನಾರಾಯಣ ಕಾರಂತ ಪೆರಾಜೆ
51- http://kasaragodscience.blogspot.com/ - ಹಳೆಮನೆ ಮುರಲಿಕೃಷ್ಣ ಎಚ್.
52- http://halemane.blogspot.com/ (Currently Inactive) - ಹಳೆಮನೆ ಮುರಲಿಕೃಷ್ಣ ಎಚ್.
53- http://payaswini.blogspot.com/ - ಹಳೆಮನೆ ಮುರಲಿಕೃಷ್ಣ ಎಚ್.
54- http://srputtur.blogspot.com/ - ಎಸ್ಸಾರ್ ಪುತ್ತೂರು
55- http://vaarekore.blogspot.com/ - ಪ್ರಕಾಶ್ ಶೆಟ್ಟಿ
56- http://prakashshettypunch.blogspot.com/ - ಪ್ರಕಾಶ್ ಶೆಟ್ಟಿ
57- http://ruchiruchiadige.blogspot.com/ - ಕೃಷ್ಣವೇಣಿ
58- http://asha-oceanichope.blogspot.com/ - ಆಶಾ ರಂಜಿತ್
59- http://jeevajala.blogspot.com/ - ಶ್ರೀ ಪಡ್ರೆ
60- http://narendrapai.blogspot.com/ - ನರೇಂದ್ರ ಪೈ
61- http://halliyimda.blogspot.com/ - ಗೋವಿಂದ ಭಟ್
62- http://atvindia.blogspot.com/ - ಗೋವಿಂದ ಭಟ್
63- http://halliyimda.wordpress.com/ - ಗೋವಿಂದ ಭಟ್
64- http://athree.wordpress.com/ - "ಆರೋಹಣ"- ಅಶೋಕವರ್ಧನ ಅತ್ರಿ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್
65- http://raghavendraraob.blogspot.com/ - "ನಕ್ಷತ್ರ ಬಳ್ಳಿ"- ಅನು ಬೆಳ್ಳೆ (ರಾಘವೇಂದ್ರ ರಾವ್)
66- http://bettadadi.blogspot.com/ - ಹರೀಶ್ ಕೇರ
67- http://kadalateera.blogspot.com/ - ಸಂದೀಪ್ ಕಾಮತ್
68- http://www.aksharahoo.blogspot.com/ - ಪ್ರಿಯಾ ಕೆರ್ವಾಶೆ
69- http://ashok567.blogspot.com/ - "ಅಶೋಕ್ ವರ್ಲ್ಡ್" ಅಶೋಕ್ ಕುಮಾರ್ ಎ.
70- http://ashokudupi.blogspot.com/ - ಅಶೋಕ್ ಕುಮಾರ್ ಉಡುಪಿ
71- http://bilimale.blogspot.com/ - ಡಾ. ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಬಿಳಿಮಲೆ
72- http://tulu-research.blogspot.com/- "TULU research" - ರವಿ ಮುಂಡ್ಕೂರ್
73- http://pramodc.wordpress.com/- "Cipher's Space" - ಪ್ರಮೋದ್ ಸಿ.
74- http://prakavi.wordpress.com/- "Prakavi's Zone" "ಪ್ರಕವಿಯ ವಲಯ"- ಪ್ರದೀಪ್
(11-11-2009)
(ವಿಶ್ವ ತುಳು ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ವಾಮನ ನಂದಾವರ ಅವರ ಒತ್ತಾಯ-ಒತ್ತಾಸೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಬರೆದ ಲೇಖನ; ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ೫೧ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪೈಕಿ "ಕಲೆಂಬಿ"ಯಲ್ಲಿ ಈ ಲೇಖನ ಅಚ್ಚಾಗಿದೆ.)
Categories: KKNC Members
Review: MaLeyali Jotheyali
Madhu Krishnamurthy - Sun, 02/07/2010 - 16:09
Title: MaLeyali Jotheyali (Kannada 2009)
Starring: Ganesh, Anjana Sukhani, Yuvika Chaudary, Rangayana Raghu, Dattanna, Sihikahi Chandru, Sihikahi Geetha, Sharan
Directed by: Preetham Gubbi
Music: Hari Krishna
Photography: Krishna
Verdict: Enjoyable and worth watching.
Now-a-days there are lots of Kannada movies being screened here in California bay area. As frequently as once a month we get the opportunity to watch a movie which has been certified as a 'recent hit' by Kannada audience in India. Some times the movies are so mediocre that they leave the bay area audience wondering how such a movie could be a hit. Many times these movies 'running to packed houses in Karnataka' not only lack in quality but they also peddle shocking levels of crass and tasteless entertainment. So it is hard to have an expectation of a movie watching experience. My simplified yardstick is 'if it is a Kannada movie, just go and watch it'. And it is always fun to watch a movie with a crowd.
Theatre Atmosphere
So on Saturday Feb 6th, I was at Serra theatres in Milpitas for the 6 PM show. I stood in a long line to but tickets and I went into the theatre. I was in disbelief as I saw a noisy and excited crowd of about 150 eagerly waiting for the movie to start. That was in itself a thrilling sight. And when the Golden hero Ganesh made his entrance, there was whistling and screaming. I was pleasantly surprised at Ganesh's stardom in this part of the world.
Plot (does not reveal the whole story)
The movie's protagonist is Preetam (Ganesh) who has passed his PUC (12th) exams in his 7th attempt. He is a road-romeo who proposes to any young girl he finds attractive. His box of tricks to charm the girls include flattering the girls with extremely over-the-top poetic phrases. He gets into form especially when it starts raining. His rich but good natured simpleton dad (Rangayana Raghu) wants to get him married in the traditional arranged way. So Ganesh's friend Venkatesh (Sharan) hatches a plan where they convince the dad that Ganesh should go and meet Venkatesh's military uncle Tamayya (Dattanna) and marry the uncle's (fictitious) daughter. Tammayya lives in the hilly Sakaleshpura. Ganesh arrives there to meet 2 love interests - Sandhya and Anjali. Sandhya (Anjana Sukhani)is the modern aggressive female whereas Anjali (Yuvika Chaudary) is the traditional demure heroine. The story revolves around this love triangle in a filmy but good natured way.
Analysis
The director Preetam Gubbi has treated the story line in a mature way and has attempted to keep it lively and handles the emotional scenes with good restraint. He has avoided overt sentimentality and avoids syrupy dialogues and situations. But the movie does occasionally slide into formulaic dialogues and situations not wanting to let go of the tried and trusted tricks to win the audience. For instance the irritating and over-talkative hero who tries to woo the girls with his goofiness.(I find it hard to believe that women keep finding this attractive). Then there is over-cute child who talks beyond her age. But in spite of making these objections I find the director ends up on the positive side.
Performance
The movie has a lot of attractions. The lush mountains, homes and life of the Malnad area in and around Sakaleshpur have been captured beautifully. Background music by Hari Krishna is very good and there are some melodious songs by Sonu Nigam, Tipu, Shreya Goshal and Ganesh himself. It was funny that Hari Krishna has used an All India Radio tune during sombre emotions.
Ganesh reiterates that he has very good talent for histrionics and that his star value is dependable. Rangayana Raghu devours the role of the goofy dad. Yuvika (Anjali) has a freshness about her looks, smile and acting that she has a good future. Anjana who plays Sandhya looked like an unlikely choice for a heroine but she uses the opportunity to show her acting ability. The two heroines and Ganesh bring a lot of charm to the movie. But I am still peeved that the have bring heroines from outside.
This movie is definitely worth watching and provides good entertainment in spite of hanging on to some boring cliches.
Score: 7 out of 10
Categories: KKNC Members
ಕ್ಯಾನಿಯನ್ ಕಂಟ್ರಿ: ಪ್ರವಾಸ ಪುರವಣಿ-೧೩
ಸುಪ್ತದೀಪ್ತಿ - Inner Light - Sat, 02/06/2010 - 10:30
ಉಪ್ಪಿನ ಕೆರೆಯ ಕೌತುಕ ನಗರಿ:
ಭಾನುವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೬; ಸೋಮವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೭
ಸಂಜೆ ಐದೂವರೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಉಸ್ಸಪ್ಪಾಂತ ಹೋಟೆಲ್ ತಲುಪಿದೆವು. ಸೆಖೆಯಿದ್ದರೂ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಶವರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಊರು ಸುತ್ತಲು ಹೊರಟಾಗ ಗಂಟೆ ಆರೂಮುಕ್ಕಾಲರ ಆಸುಪಾಸು. ಮೊದಲಿಗೆ ಯೂಟಾ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಧಾನಿಯ ಹೃದಯದತ್ತ ಹೊರಟೆವು. ಏರಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ದೇವಳದ ಗೋಪುರದಂತೆ ಕೊಂಚಕೊಂಚವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸಿ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟಿತು ಅಲ್ಲಿನ ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್.
ಅದರ ಮುಂದಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಸ್ತು ಹೊಡೆದು, ಒಂದೆರಡು ಸಲ ಕ್ಯಾಮರಾ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದು, ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಖ್ಯಾತಿಯ ಮಾರ್ಮನ್ ಚರ್ಚ್ ಇರುವ ಟೆಂಪಲ್ ಸ್ಕ್ವಾರ್ ಕಡೆ ಓಡಿತು ಬಂಡಿ. ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದಾಗ ಏಳೂಕಾಲು.
ಅಸೆಂಬ್ಲಿ ಹಾಲ್- ಹೊರಗಡೆಯಿಂದ
ಅಸೆಂಬ್ಲಿ ಹಾಲ್- ಒಳಗಡೆಯಿಂದ
ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಇಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಗೀತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಜರಗುತ್ತವಂತೆ.
ಟ್ಯಾಬರ್’ನ್ಯಾಕಲ್- ಹೊರಗಡೆಯಿಂದ
ಟ್ಯಾಬರ್’ನ್ಯಾಕಲ್- ಒಳಗಡೆಯಿಂದ
ಇದರ ಸೂರು (ಮೇಲಿನ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು) ವಿಶಿಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಾಗಿದ್ದು ಮುಖ್ಯ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕವಿಲ್ಲದೆ ಇಡೀ ಸಭಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಕೇಳಿಸುವದಂತೆ. ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಬಾರಿ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆರ್ಗನ್ ಸಂಗೀತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಕಾಶವಾಣಿ ಮೂಲಕ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವುದಂತೆ.
ಮುಖ್ಯ ಚರ್ಚ್- ಇದರೊಳಗಡೆ ಮಾರ್ಮನ್ನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರವೇಶ
ಉತ್ತರದ ವಿಸಿಟರ್ ಸೆಂಟರಿನೊಳಗೆ, ಮಾಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಜೀಸಸ್
ಸಾಲ್ಟ್ ಲೇಕ್ ಸಿಟಿಯ ಕನ್ವೆಂಶನ್ ಸೆಂಟರ್: ಸಾಲ್ಟ್ ಪ್ಯಾಲೇಸ್
ಎಂಟೂವರೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹಿಮಾಲಯನ್ ಕಿಚನ್ ರೆಸ್ಟಾರೆಂಟಿನ ಒಳಹೊಕ್ಕಾಗ ಹಸಿವೆ ಕಾಡಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ರುಚಿಯಾಗಿತ್ತು ಊಟ. ನಾನ್ ಮತ್ತು ನೇಪಾಲಿ ಸ್ಪೆಶಲ್ ದಾಲ್. ಹೋಟೆಲ್ ಸೇರಿದಾಗ ನಿದ್ರೆಯೂ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಮರುದಿನ, ಸೋಮವಾರ, ಕಾರಿನೊಳಗಿನ ಸಂತೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ದಾರಿ ಖರ್ಚಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವಷ್ಟನ್ನೇ ಕೈಗೆಟಕುವಂತೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾ ಕಡೆಗೆ, ಪಶ್ಚಿಮಾಭಿಮುಖರಾದೆವು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೂ ಒಂದೆರಡು ನಿಲುಗಡೆಗಳಾದವು, ಈ ನೋಟಗಳಿಗಾಗಿ...
ಗ್ರೇಟ್ ಸಾಲ್ಟ್ ಲೇಕಿನ ನೀರು ಉಪ್ಪುಪ್ಪೇ ಇದೆಯಾ ಅನ್ನುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆಂದು ನೀರ ಬದಿಗಿಳಿದಾಗ ಅಸಾಧ್ಯ ದುರ್ನಾತ! ಅಸಂಖ್ಯಾತ ನೊಣಗಳ ಗದ್ದಲ. ಬಂಡೆ, ನೆಲವೆಲ್ಲ ಕಪ್ಪು ಕೆಸರಿಂದ ಸಿಂಪರಣೆಗೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುವಷ್ಟು ನೊಣಗಳ ರಾಶಿ. ಅಲ್ಲೇ ಮನಸಾರೆ ನಗಲಾರದೆ, ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಕೂತು ನಕ್ಕಿದ್ದೆ- ನಮ್ಮ ಪೇಚಿಗೆ.
ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರದೇಶ ಸಾಗರದಾಳದಲ್ಲಿತ್ತು, ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ನೀರಪಾತಳಿಯಿಂದ ಮೇಲೆದ್ದು ಬಂದಾಗ ಸಾಗರದ ಉಪ್ಪು ನೀರು ಈ ಕೆರೆಯಲ್ಲುಳಿದದ್ದು ಇನ್ನೂ ಇದೆ, ಉಪ್ಪಾಗಿಯೇ ಇದೆ ಅನ್ನುವುದು ಈ ಉಪ್ಪಿನಕೆರೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ.
ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾದ ಸಾಕ್ರಮೆಂಟೋ/ ಸ್ಯಾನ್ ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ಕೋ ತನಕವೂ ಬರುವ ಹೈವೇ ೮೦ರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ‘ಉಪ್ಪಿನ ಹೊಲ’
‘ಉಪ್ಪು ಬೇಕೇ ಉಪ್ಪು...’
‘...ಊಟದ ಸವಿಗೆ ಉಪ್ಪು...’
ಹೈವೇ ೮೦ರ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ‘ಗೋಲ್ಕೊಂಡಾ ಸಮ್ಮಿಟ್’!
ಅದಕ್ಕೂ ತುಸು ಮೊದಲು ‘ಮೊಗಲ್ ಸ್ಟ್ರೀಟ್’ ಅನ್ನುವ ದಾರಿಫಲಕವನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೆವು.
ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಪ್ರವಾಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಸೇರಿದಾಗ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತರ ಹತ್ತಿರ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಊಟ ಮಾಡಿ ಹಾಯ್ ಎಂದು ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಗೂಡಿನ ನಮ್ಮ ಬೆಡ್ದಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಾಗ...
...
...
...
ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ನೆನಪಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ!
Categories: KKNC Members
We don't quit. I don't quit
Madhu Krishnamurthy - Thu, 01/28/2010 - 09:37
After his first year as President, Obama gave his first ' State of the Union' address today broadcast on TV from 6.00 PM to 7.30 PM PST. The recent loss of the Senate seat held by Ted Kennedy has given the Republicans a sudden jolt of hope and they seem to think that they now have the Democrats on the defensive. The Democrats also suffered setbacks in the Governor's race for two states. All this had given an opportunity to Obama opponents to start pulling him down. The Press joined in contributing its part by crying hoarse that one Senate seat-loss implies that the entire country has lost confidence in Obama. It is pathetic on the part of the TV and News media to use this one isolated loss as an attractive story to increase their ratings. Every news outlet now wants to be seen or heard talking about what the Massachusetts loss means to Obama or the Democrats or the whole country. The confidence with which the so called experts speak on TV programs gives you the impression that they know what they are talking. I am now totally suspicious of such people. They only know as much as any common man. The only advantage they have is that they have access to the media outlet and they are brash enough to give baseless opinions.
With this background Obama's confident and hard hitting address today was very welcome. He spoke with an authority and clarity that inspired confidence in me. He impressed that he still has the situation under his control. He has such an excellent mastery over the language and idea formation and a brilliant way of sharing his thoughts that he can win over many independent minded people to his side. He gave very convincing arguments for the bank bailout, for the investment in energy research and his push for Universal health care.
In a very combative mood he derided the people whose intention is only to block him from doing his work just to score political points over him. He said "In this new decade, it's time the American people get a government that matches their decency; that embodies their strength. And tonight, I'd like to talk about how, together, we can deliver on that promise.....". That was a very pointed reference to those people who are in the way between him and his objectives.
If anybody had thought that he will back off from his goals because of the loss in Massachusetts or the problems faced by the health care bill, he proved them completely wrong. He implored the republicans to do the right thing and not oppose him for short term gains. He said if our fathers had thought of only short term gains, America would not be what it is today.
Far from sounding disheartened he said he was never as hopeful as he is today about the bright future of US. So that is the man who reminded the voters the Obama during the Presidential campaign. I think it restored the hope and confidence Americans had in him which might have been dented thanks to the Media and his opponents going over board in reading too much into the recent short term losses.
His most reassuring statement was when he sternly said "We don't quit. I don't quit"
Categories: KKNC Members
Movie Review: Sin Nombre (2009 - Spanish)
Madhu Krishnamurthy - Tue, 01/26/2010 - 00:14
Title : Sin Nombre (No name)
Spanish with English Subtitles
Starring: Many unknown actors
Writer and Director: Cary Fukunaga
Score: 8.5/10
This is the story about the aspirations of an impoverished family from Guatemala for a better life. The father and his son and daughter Seyra take up the arduous journey to come to the US border through Mexico. I am a sucker for any movie which involves the characters being on road and giving us a visual glimpse of different towns, people and terrains. This movie had all of it. The journey starts with the family getting on top of a train's roof with the intent of making it to US.
At the same time across the border on Mexico we watch the life of Willy also known as Casper, a teenager who is part of a violent gang which is involved in turf wars with a rival gang. Killing the rival gang members is their main activity. It is led by a brutal leader who shows his mettle when he kills a rival gang member and cuts him up and feed him to dogs. Willey introduces a young boy of 13 or 14 years into the gang. We watch the initiation of the boy when he is mercilessly battered by a bunch of gang members while the leader counts from 1 to 13. Since the boy survives this assault, he is now inducted into the gang. For reasons I will not divulge Willey becomes disheartened with his gang. This movie becomes interesting when these 2 stories intersect each other in the form Willey and Seyra's relationship.
The movie successfully captures the abject poverty and the resulting distress and destitution in the third world countries. This drives the young members into gangs and the related dangerous life styles. The scenes of a large group of men, women and children lying on the railway tracks waiting for the train to come is a very powerful image and gives a very good background on why the characters are trying to cross into US. The train journey and the natural landscape provide a fantastic reflection of the situations and emotions in which the main characters find themselves in. The start of a new morning also brings a glimmer of hope on the faces of the travelers. The beautiful landscape of Mexico is a great backdrop and it is a pleasure to see it amidst the couple of towns through which the train passes with these prospective illegal immigrants. One very memorable scene involves a group of boys and girls throwing fruits into the hands of these travelers much to the gratitude of the recipients . In the process of this story we are given a fantastic study of many different types of human emotions and characters. Large part of the credit should go to the script writer Cary Fukunaga for weaving a complex set of realities into a visually stunning and gripping story. The director (Cary Fukunaga again) also has exercised complete control and maturity in how he handles the story without giving in for gimmickry and populist techniques.
The photography captures the rough and beautiful terrain of Guatemala and Mexico in a spectacular style. The picturization of the train journey and choice of locales such as the desolate railway station is very effective. The music is different and is haunting. The actors have given some excellent performances. It is a very humane story exposing the way people make choices in their lives.
I am really amazed at the number of good movies that are coming out of Mexico. This one is definitely one of the most exciting movies I have watched.
This gets 8.5/10
Categories: KKNC Members
Kannada Films - 75 years. Radio program
Madhu Krishnamurthy - Wed, 01/20/2010 - 22:49
You can listen to "75 years of Kannada films - a flash back" interview with Dr. Puttaswamy here.
Part 1
Part 2
Part 3
Categories: KKNC Members
Review: Gokula Nirgamana (2010)
Madhu Krishnamurthy - Mon, 01/18/2010 - 14:45
Title: Gokula Nirgamana dance drama
Written by: Padmasri Pu. Ti.. Narasimhachar
Director and Choreographer: Gargi Panchangam
Produced by: Alamelu Iyengar
Music: Subhapriya Srivatsan and Hemmige Srivatsan
Location: Smithwick Theatre at Foot Hills College, Los Altos, California.
Score: 9.5 out 10
The great Kannada poet Pu. Ti. Narasimhachar has penned some of the best lyrical works in Kannada literature. Gokula Nirgama is perhaps the most beloved and popular among his works. I think this is not only because of the timeless and universal appeal of Krishna and Radha's romance but also because it has been captured in very beautiful lyrics with an inbuilt musicality which shows that Pu.ti.na was not only a great poet but he also had a deep understanding of music. The ending of the this story is also of great importance .
The current production which I watched was produced by the poet's daughter Alamelu Iyengar who is well known for her wide ranging involvement in cultural activities including drama. It was organized as part of a concert series by the group 'South India Fine Arts' in California.
The story is a depiction of Radha's love and devotion for Krishna. The entire presentation was in the form of a dance drama based on the Bharatanatyam dance tradition. The verses of the poet's work were performed by a live music group and the emotions in the verses were depicted by excellent dance performances set to the beat and tune of the music.
The dance choreographed by Gargi Panchangam had a class of beauty and artistry. Some of the songs are already popular among the music lovers. To watch Radha and Krishna dance to this music with the Gopikas was a feast to the eyes. Gargi as Radha was simply exquisite in her dance and in her emotions. As Alamelu rightly put it she personified the Radha of Pu.ti.na's imagination. Pushpa Ramanujam as Krishna embodied his charm and also helped to enhance the beauty of Nandagokula and his romantic relationship with Radha.
The Gopikas were a beautiful compliment to Radha and Krishna. Their dances were excellent and most notable was the Raasa Leele piece. The arathi offered to Krishna and the way the entire troupe froze in their devotion to Krishna made a deep impression.
The music provided the strong base for the dancers to perform. The composition and rendering by the troupe headed by Hemmige Srivatsan and Subhapriya Srivatsan was a display of fine artistic performance.
Stage settings and sound provided good support. The tree on the stage looked more symbolic than being a natural part of the scenery. Lighting added a lot to make the performance look as good as it did. The costumes were grand.
In an otherwise perfect execution there is some scope for improvement. The first 20 minutes or so felt a bit disjointed. Individually the dances were very good but there was no seamless transition between 2 pieces. To put it in a different way, it was after the arrival of Krishna that the audience got glued to the performance. Radhe's anticipation of Krishna was electrifying. The dances of the gollas could have been performed better as a group. The gollas could also add finer touch to their dance instead of the pop-folk style of dance. The contrast between the bharatanatyam dancers and the gollas stood out. It will be nice if the gollas' dances blend with the main style. The sticks in their hands were a distraction or they moved randomly affecting the dance. Perhaps the speeches at the end should have been without frequent interruptions. Now this one is more about the venue - it is really unfair to expect the elderly patrons and children to climb the hill. It is quite strenuous. The organizers did offer to mitigate this trouble by offering rides to people who required it. But not many people knew of it. All these external issues do have an effect on the audience's experience of the performance.
On the whole the production is commendable for its conceptualization and performance.
Categories: KKNC Members
Kannada Films - 75 years. Radio program
Madhu Krishnamurthy - Sun, 01/17/2010 - 21:48
Dear friends,
I am doing a radio program in California. It will be on Stanford's KZSU 90.1 FM called "75 years of Kannada films - A flash back". You can listen to it through internet from any where in the world. Lively chat with our guest Dr. Puttaswamy who has authored a book on this topic. Call in and share your favorite movies, actors , songs and memories from Kannada films.
Also please listen to archives of t the kannada/Tamil/Hindi. radio programs we have been doing for the last 3 years.
Details:'75 years of Kannada Cinema - A Flash back'. Interview with Dr. Puttaswamy - author of "Kannada cinema - 75 - a flash back'
Date: Wed Jan 20th.Radio: KZSU 90.1 FM in California Bay area.Listen on the internet http://www.itsdiff.com/Kannada.html (Click on Listen Live)Time: 7.30 AM to 8.30 AM PST (Morning) California Time.
Categories: KKNC Members
ತಾಕಲಾಟಗಳ ಮುಖಾಮುಖಿ: ಸಂಸ್ಕಾರ-ಅವಸ್ಥೆ
ಸುಪ್ತದೀಪ್ತಿ - Inner Light - Tue, 01/12/2010 - 19:05
ಡಾ. ಯು. ಆರ್. ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಇಬ್ಬರು ನಾಯಕರು
ಪೂರ್ವಪೀಠಿಕೆ:
ಜ್ಞಾನಪೀಠಿಗ ಡಾ. ಯು.ಆರ್.ಎ. ಅವರ ಕುರಿತು ನನಗೆ ಏನೇನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ಅನ್ನಬಲ್ಲೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ತಿಳಿದ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಚಾರಗಳು ಅಲ್ಲಿ-ಇಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮ ನೀಡಿದ ಅದರದೇ ಬಣ್ಣ ಬೆರೆಸಿದ ವರದಿಗಳು. ಅದು ಹೊರತು, ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಕೇಳಿ ಬಂದ ಅವರದೇ ಬಣ್ಣ ಸೇರಿದ ಸುದ್ದಿಗಳು. ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಈ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಯ ಪರಿಚಯ ನನಗೇನೂ ಎಂದೂ ಆಗಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಎಂಬಂತೆ ಅವರ ಸಣ್ಣ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಅವರ ಯಾವುದೇ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಓದುವದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ.
ಹಿರಿಯ ಅಮೆರಿಕನ್ನಡಿಗರೂ ನನ್ನ ಹಿತೈಷಿಯೂ ಆದ ಶ್ರೀ ನಾಗ ಐತಾಳರು, ‘ಯು.ಆರ್.ಎ. ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಗ್ರಂಥ ಹೊರತರುವ ಉದ್ದೇಶ ನನ್ನದು. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಲೇಖನ ಬರೀಬೇಕು ನೀನು’ ಅಂತ ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಮೊದಲಿಗೆ ನಕಾರವಾಗಿಯೇ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದೆ. ನನ್ನೊಳಗೇ ಗೊಂದಲವಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನೇ ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಯು.ಆರ್.ಎ. ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಓದಲು ಸದವಕಾಶ ಅಂತ ‘ಕಾಯುತ್ತಿರುವ’ ನನಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಅವಕಾಶ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕೀತು! ಮತ್ತೆ ಐತಾಳರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನನ್ನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆ. ಅವರ ರಾಜಕೀಯ/ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿಲುವು/ಹೇಳಿಕೆಗಳಿಂದಾಗಿ, ನನಗೆ ಯು.ಆರ್.ಎ. ಕುರಿತಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇಲ್ಲವಾದರೂ ಬರೆಯಬೇಕು. ನನ್ನ ಈ ‘ಮಾಧ್ಯಮ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರೇರಿತ’ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬದಿಗಿರಿಸಿ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕವಾಗಿಯೇ ಅವರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಓದಿ (ಬೇರೆ ಯಾರ ವಿಮರ್ಶೆ, ವಿವರಣೆ, ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ, ಲೇಖನಗಳನ್ನೂ ಓದದೆ) ನನ್ನದೇ ಆದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬೇಕು ಅಂತಂದುಕೊಂಡು ಈ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಕೈಹಾಕಿದ್ದೇನೆ.
ಇಂಥ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭ ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಶ್ರೀ ಐತಾಳರಿಗೂ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ ಗೆಳತಿ ಶಾಂತಲಾಳಿಗೂ ಮೊದಲೇ ವಂದನೆಗಳು. ‘ಸಂಸ್ಕಾರ’ ಮತ್ತು ‘ಅವಸ್ಥೆ’ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಓದಿಗೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ‘ಅವಸ್ಥೆ’ಯ ಕುರಿತಾಗಿ ಕೆಲವೊಂದು ‘ಸುದ್ದಿ’ಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಅದರಿಂದಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಹೊರತಾಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟೆ. ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಅದರಾಚೆ ನಿಂತು ಒಂದು ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆ? ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನಿಸಿತು. ಆ ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆ. ‘ಸಂಸ್ಕಾರ’ ಮತ್ತು ‘ಅವಸ್ಥೆ’- ಎರಡರಲ್ಲೂ ಕಂಡುಬರುವ ನಾಯಕ ಪಾತ್ರಗಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾನಸಿಕ ತಾಕಲಾಟಗಳನ್ನು, ಘರ್ಷಣೆಗಳನ್ನು ಈ ಲೇಖನದ ಕೇಂದ್ರವಸ್ತುವಾಗಿ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
೧೯೬೫ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲಾಗಿ ಮುದ್ರಣಗೊಂಡು, ೨೦೦೮ರಲ್ಲಿ ಹೆಗ್ಗೋಡಿನ ಅಕ್ಷರ ಪ್ರಕಾಶನದ ಮೂಲಕ ಹದಿಮೂರನೇ ಪ್ರಕಟಣೆ ಹೊಂದಿದ ಕೃತಿ ‘ಸಂಸ್ಕಾರ’, ನೂರಾಎಂಟು ಪುಟಗಳ ಹೊತ್ತಗೆ. ಈ ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಬಹಳಷ್ಟು ಚರ್ಚೆಗಳಾಗಿವೆ; ವಿಮರ್ಶೆ-ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳು ಹರಿದಾಡಿವೆ. ಕಾದಂಬರಿ ಮತ್ತು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಬಹುತೇಕ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮನ ತಲುಪಿದ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ೧೯೭೮ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಪ್ರಕಟವಾಗಿ, ೨೦೦೮ರಲ್ಲಿ ಹೆಗ್ಗೋಡಿನ ಅಕ್ಷರ ಪ್ರಕಾಶನದ ಮೂಲಕ ಐದನೇ ಮುದ್ರಣ ಕಂಡ ‘ಅವಸ್ಥೆ’, ನೂರಾಐವತ್ತೆರಡು ಪುಟಗಳ ಪುಸ್ತಕ. ಇದರ ಕುರಿತಾಗಿಯೂ ಹಲವಾರು ಲೇಖನಗಳು ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಚಲನಚಿತ್ರವಾಗಿಯೂ ಇದು ಅಲೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಇದರ ಕಥೆಯನ್ನೂ ಆವರ್ತಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲ. ಇವೆರಡೂ ಕಾದಂಬರಿಗಳ ನಾಯಕರು- ‘ಸಂಸ್ಕಾರ’ದ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯ ಮತ್ತು ‘ಅವಸ್ಥೆ’ಯ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪ ಗೌಡ- ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ, ವೈಚಾರಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾರೆ. ತರ್ಕ-ವಾದ-ಸಮರ್ಥನೆಗಳ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈಯೆಲ್ಲ ತಾಕಲಾಟಗಳಲ್ಲೇ ಈ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಓದುಗನ ಮನದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಂತೆ ಕಂಡು ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೀರಾ ಪರಕೀಯವಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತವೆ; ವಾಸ್ತವದ ವಾಸನೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಅಸಹಜವಾಗುತ್ತವೆ, ನಮ್ಮದೇ ತುಣುಕುಗಳಂತೆ ಅಂಗಳದ ನೆರಳಾಗುತ್ತವೆ.
ಕೊನೆಯಿಂದ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡು:
ಈಯೆರಡೂ ಕಥಾನಕಗಳಲ್ಲಿ, ನಾಯಕ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನಾಂತರಗಳಿವೆ. ಕಥೆಗಳು ಅಂತ್ಯವೊಂದರ ಪ್ರಸ್ತಾಪದಿಂದಲೇ ಮೊದಲಾಗುವುದು, ನಾಯಕರ ಹಿರಿಮೆ ಗಳಿಸುವಂಥಾ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳು, ಅವರ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳು, ಅದನ್ನವರು ಮೀರುವ/ಮರೆಸುವ ಸಂದರ್ಭಗಳು, ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳು ಅವರನ್ನು ಧುತ್ತೆಂದು ಎದುರ್ಗೊಳ್ಳುವ ಸಂದರ್ಭಗಳು... ಹೀಗೆ ಕಥಾಹೆಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಾನಾಂತರಗಳಾದರೆ, ಪಾತ್ರಗಳಾಗಿ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣಪ್ಪಗೌಡರದು ಸಂಕೀರ್ಣ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳು. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ನೇರ ಸರಳವೆಂಬಂತೆ ಕಂಡುಬಂದರೂ ಆಳದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮೊಳಗೇ ದ್ವಂದ್ವ ಕಾಣುವ ಪಾತ್ರಗಳು.
‘ಸಂಸ್ಕಾರ’ದ ಕಥೆಯೂ ನಾಯಕನ ಗೊಂದಲವೂ ಒಂದು ಶವಸಂಸ್ಕಾರದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದಲೇ ಶುರುವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಗ್ರಹಾರವೆಲ್ಲ ಗೌರವಿಸುವ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ತಮ್ಮವನೊಬ್ಬನ ಶವಸಂಸ್ಕಾರವೇ ಪಲ್ಲಟಸ್ಥಾನವಾಗಿ ಆಚಾರ್ಯರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ಆತ ಗಳಿಸಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗೌರವ, ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಗಳೆಲ್ಲ ನಾರಣಪ್ಪನ ಶವದಂತೆಯೇ ಏಕಾಏಕಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇ ಆಗುತ್ತವೆ. ತನ್ಮೂಲಕ ಅವರೊಳಗೆ ಗೊಂದಲಗಳು, ದ್ವಂದ್ವಗಳು, ಆತ್ಮ ವಿವೇಚನೆಗಳು, ನೆನಪುಗಳ ಮರುವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಈ ಘರ್ಷಣೆಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಆತ ವಾಸ್ತವದೊಂದಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವ ನಿರ್ಧಾರ ತಾಳುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವಲ್ಲಿಗೆ ಕಥೆಗಾರ ಓದುಗರನ್ನು ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಾಸ್ತವದ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದಾಗ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಇದು ಓದುಗರ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದು, ಕಥೆಗಾರನಿಗಲ್ಲ.
‘ಅವಸ್ಥೆ’ಯ ನಾಯಕ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪಗೌಡನ ಕಥೆಯೂ ಆತನ ಅವಲಂಬಿತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ‘ಇನ್ನೂ ಐವತ್ತು ತುಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಅವನು ಸಾಯುತ್ತಾ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ.’ ಅನ್ನುವ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಮೊದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯದ ಗಡಸು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಬರುವ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಹುಲಿಯನ್ನು ಸವಾರಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಸಾವಿನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತವನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆತನ ಸಿಡುಕು ಸ್ವಭಾವ ಆತನಲ್ಲಿರುವ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ/ ದುರಭಿಮಾನದ ಸಂಕೇತವಾಗಿಯೂ ಆಳದಲ್ಲಿರುವ ಕೀಳರಿಮೆಯ ಗುರುತಾಗಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇದರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕುರುಹು ಕಥಾನಕದ ಮೊದಲಲ್ಲೇ ಆತ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಮೇಲೆ ತೋರುವ ದೌರ್ಜನ್ಯದಲ್ಲಿ, ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಿಡುಕು ವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ನಿಖರವಾಗುತ್ತದೆ. ದುರಭಿಮಾನ, ಕೀಳರಿಮೆಗಳುಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ನಿಂತವರನ್ನೂ ತನ್ನವರನ್ನೂ ದೌರ್ಜನ್ಯದಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಇದರಿಂದ ಆತನಿಗೆ ತೋರಿಕೆಗಾದರೂ ಮೇಲ್ಮೆಯ ಭಾವವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪ ತಾನು ಈವರೆಗೆ ಕಂಡದ್ದನ್ನು, ಪಡೆದದ್ದನ್ನು ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೊಂದು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಆಸೆ ತೋರುತ್ತಾನೆ. ಹೊಸತೊಂದು ಜೀವನದತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ತಾಕಲಾಟಗಳ ಸಮಾನಾಂತರ:
‘ಸಂಸ್ಕಾರ’ವು ಹಲವಾರು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಹೆಣೆದುಕೊಂಡು ಕೇವಲ ಏಳೆಂಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ವಿದ್ಯಮಾನದ ಕಥನವಾದರೆ, ‘ಅವಸ್ಥೆ’ಯು ಕೃಷ್ಣಪ್ಪಗೌಡನ ಬಹುಪಾಲು ಜೀವಿತದ ಕಥಾನಕ. ಇಬ್ಬರು ನಾಯಕರೂ ಅಹಂಭಾವವೇ ತೀವ್ರವಾಗುಳ್ಳವರು. ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯರ ಅಹಂಭಾವ ಅಷ್ಟೊಂದು ಗಾಢವಾಗಿ ಎದ್ದು ತೋರುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲ ಧಾತು ಅಹಂ. ಕೃಷ್ಣಪ್ಪಗೌಡನ ಪಾತ್ರವೂ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೇ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದಂತಿರುವಂತಹುದು. ಈ ಗುಣದಿಂದಲೇ ಆತನಿಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ, ಸಹಪಾಠಿಗಳ, ನಂತರ ಸಹಚರರ ಗೌರವ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯ:
‘ಒಣಗಿ ಮುರುಟಿದ ಭಾಗೀರಥಿಯ ಕೀಚುಗಾಯಿ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ಮಡಿಯುಡಿಸಿ, ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜೆ ನೈವೇದ್ಯಾದಿಗಳು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ದೇವರ ಪ್ರಸಾದದ ಹೂ ಮುಡಿಸಿ, ತೀರ್ಥಕೊಟ್ಟು, ಅವಳಿಂದ ಕಾಲು ಮುಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ, ರವೆಗಂಜಿಯನ್ನು ಬಟ್ಟಲಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯರು ತಂದರು.’ ಎನ್ನುವ ಏಕವಾಕ್ಯ ಪರಿಚ್ಛೇದದಿಂದ ಮೊದಲಾಗುವ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯರ ಪಾತ್ರದ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರಣವೂ ಅದೇ. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅವರ ಧರ್ಮಶ್ರದ್ಧೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ರೋಗಿಯಾಗಿರುವ ಭಾಗೀರಥಿಯನ್ನು ತಾನೇ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸುವ ಅವರೇ ಆ ನಂತರ ದೇವರ ಪ್ರಸಾದದ ತೀರ್ಥ-ಹೂ ಕೊಟ್ಟು ಅವಳಿಂದ ಕಾಲು ಮುಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಪತಿ-ಪತ್ನಿಯ ಸಂಬಂಧ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ‘ನಿನ್ನ ಗಂಜಿ ಮೊದಲಾಗಲಿ’ ಎನ್ನುವಾಗ ಮತ್ತೆ ರೋಗಿ-ಶುಶ್ರೂಷಕ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಂತರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯರು, ‘ಇವಳು ರೋಗಿಯಾದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹದವಾದೆ’ ಎಂದು ಹಿಗ್ಗುವಾಗ, ಅವರ ಹಿಗ್ಗು ಅಹಂಭಾವದಂತೆ ತೋರುವುದೂ ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ‘ಮುಕ್ತಿಮಾರ್ಗದ ತನ್ನ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆಂದೇ ಭಗವಂತ ತನಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಜನ್ಮ ಕೊಟ್ಟು ಇಂತಹ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ತನ್ನನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿದ’ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವವರು ಏಳಲಾಗದ ನಿತ್ಯರೋಗಿ ಪತ್ನಿಯಿಂದ ದಿನವೂ ಕಾಲುಮುಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದು ಅವರ ನಿಷ್ಕಾಮಕರ್ಮದ ಅಂಗದಂತೆ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವದ, ಗಂಡನಾಗಿರುವ ಹಿರಿತನದ ಅಧಿಕಾರದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ.
‘ಮಹಾ ತಪಸ್ವಿ, ಜ್ಞಾನಿ, ವೇದಾಂತ ಶಿರೋಮಣಿ’ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯರು, ನಾರಣಪ್ಪನ ಶವ ಸಂಸ್ಕಾರದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ದೂರಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದ, ಧರ್ಮ-ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ, ದೇವರ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಿಲುಕಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಅದೆಂಥ ಜ್ಞಾನಿ? ವೇದಾಂತ ಶಿರೋಮಣಿಗೆ ಶವವೊಂದು ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತು ಎನ್ನುವ ಅರಿವು ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದೇ ಅರಿವು, ಅಲ್ಪಜ್ಞಳಾದ ಚಂದ್ರಿಗೆ ಎರಡನೇ ರಾತ್ರೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ‘ಅದೊಂದು ಶವ, ಅದು ಕೊಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅದನ್ನು ದಹಿಸಬೇಕು’ ಅನ್ನುವ ಒಂದೇ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಆಕೆ ನಾರಣಪ್ಪನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ- ಅವರು ಮುಸಲ್ಮಾನರಾದರೂ- ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಯೇ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ. ಇದೆಲ್ಲದರ ಸುಳಿವಿಲ್ಲದ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ, ಮೇಳಿಗೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ದ್ವಂದ್ವಗಳ ನಡುವಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಸಾತ್ವಿಕತೆಯ ಮೂಲಕ್ಕೆ ಏಟು ಬಿದ್ದಾಗಲಷ್ಟೇ ಈ ದೇಹದ ನಶ್ವರತೆಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ. ‘ಸುಟ್ಟುಹೋಗಬೇಕಾದ ಒಂದು ವಸ್ತು ಸುಟ್ಟುಹೋಗಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳ ನಡುವೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಯಿತು’ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಹಂಭಾವ ದಣಿದಿತ್ತು, ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ದೃಷ್ಟಿ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.
‘ಯಾವತ್ತಿನಿಂದಲೂ ಈ ನಾರಣಪ್ಪ ತನಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದ’ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಅವನ ಹಠವನ್ನೂ ಮೀರಿಸಿ, ತಾನು ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತೇನೆನ್ನುವ ಹಠವಿತ್ತಲ್ಲ; ಅದೂ ಅವರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕದ ನಿರಾಶೆಯ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ. ಆಗ ಅವರ ಮೇಲ್ಮೆ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿದ ಹೊತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗ್ಗುಲು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಾರಣಪ್ಪ ತನಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಆತನನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಹಠ ತಾನು ತೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆನ್ನುವದು ಅವರ ತಿಳಿವಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗೆಲ್ಲ ಆತ ತನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವ, ಕುಡಿದಿದ್ದಾಗ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ನಡವಳಿಕೆಗಳೇ ಗೌರವ ಭಾವದಂತೆ ತೋರಿ ಆಚಾರ್ಯರ ಗರ್ವ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಈತನನ್ನು ತಾನು ಗೆದ್ದೇ ತೀರುವೆನೆನ್ನುವ ಛಲಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ಅಹಮಿಕೆಗೆ ಒತ್ತು ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು.
ತನ್ನ ತಪಃಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾರಣಪ್ಪನನ್ನು ಜರ್ಜರಗೊಳಿಸಿ ಅವನೊಳಗೆ ಅಮೃತ ಹರಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಅವರ ಹಂಬಲವನ್ನು ಅವರು ಮರುಕವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸಾತ್ವಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಮ್ಮ ಪ್ರಭಾವಲಯದೊಳಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆಂದು ನಂಬಿದ್ದರವರು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಆತನ ಆವೇಶ-ಆವೇಗಗಳ ಎದುರು ಹತಾಶರಾದರೂ ತೋರಗೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರೊಳಗಿನ ತಲ್ಲಣ, ವ್ಯಾಕುಲತೆಗಳು, ‘ಚಿತ್ತವೃತ್ತಿಯ ನಿರೋಧ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ’ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ತೋರುತ್ತವೆ. ಅವರಿಗೆ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ಬಗೆಗೆ ಸಂಶಯ ಆರಂಭವಾದ ಲಕ್ಷಣವದು. ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ, ತಾವು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ರಸಭರಿತ ಕತೆಗಳ ಬದಲು ವ್ರತದ ನೀತಿ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳತೊಡಗಿದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವರ ಅಂತಃಶಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ನಾರಣಪ್ಪ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿದಂತೆ. ಅವನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಬೆಳ್ಳಿ-ಶ್ರೀಪತಿಯ ಕತೆಯಿಂದಾಗಿ ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಿಹೋಯಿತು. ಇವೆಲ್ಲ ಅವರ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಮಿಂಚಿಹೋಗಿತ್ತು.
‘ನಾರಣಪ್ಪನ ಸವಾಲು ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ ಪಾದವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯರು ಧೈರ್ಯಗೆಡುತ್ತಾರೆ. ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಸಿಗಲಾರದಾಗ ಅವರಿಗಾಗುವ ಹತಾಶೆಯೂ ಅವರನ್ನು ಜರ್ಜರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ದಾಸಾಚಾರ್ಯರು, ಚಂದ್ರಿ ಕೊಟ್ಟ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಮಾರುತಿಗೆ ಕಿರೀಟ ಮಾಡಿಸಿರೆನ್ನುವ ಮಾತು ಅವರಿಗೆ ಆಶಾಕಿರಣವಾದರೂ ಮತ್ತೆ ಅವರು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿ, ಮಾನವೀಯವಾಗಿ, ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಹೆಣದ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಊಟ-ಉಪಾಹಾರವಿಲ್ಲದ ಅಗ್ರಹಾರದ ಇತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಯೋಚಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅರೆಮರುಳು ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಮ್ಮನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸತ್ಯ- ‘ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಂದು ಹೇಳತಿರೋರೆಲ್ಲ ಈಗ ಅವನ ಹೆಣಾನ ತೆಗೀದೇ ಕೂತಿದೀರಲ್ಲೋ. ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಯಿತೋ ನಿಮ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ? ರೌರವ ನರಕಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಸಾಯ್ತೀರಿ... ...ಅಗ್ರಹಾರದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರೆಯೆಲ್ಲ ಒಂದು ಹೆಣಾನ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡದೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡದ್ದು ಉಂಟ?’- ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಹೊಳೆಯದೇ ಹೋಗುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯ.
ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ದೊರಕದಾಗ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ತನಗಿರುವ ಅಹಂಕಾರ, ಮೇಲ್ಮೆಯ ಭಾವ, ಮಾನ-ಖ್ಯಾತಿಗಳ ಯೋಚನೆ, ಇತರರ ಮೂದಲಿಕೆಯ ಅಂಜಿಕೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ‘...ಅಹಂಕಾರಕ್ಕಿಷ್ಟು ಬೆಂಕಿಯಿಟ್ಟಿತು...’ ಅಂತಲೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವವರು ನಿರ್ಣಯಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೇ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾರುತಿಯ ಅಪ್ಪಣೆ ಪಡೆಯುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಹೆಣವನ್ನು ನಾರಗೊಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ, ಹೆಣ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂದಿಗ್ಧಕ್ಕಿಂತಲೂ ತಮ್ಮಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗದ ಗೊಂದಲದ ಅವಮಾನ ಅವರಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ನಾರಣಪ್ಪನನ್ನು ತನ್ನ ತಪಃಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಪುಣ್ಯಶಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿವೇಕಕ್ಕೆ ಎಳೆಯುತ್ತೇನೆಂದು ಅವರಿಗಿದ್ದದ್ದು ಹಠವೆಂದು ಅವರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಮಾತ್ರ ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಒಂದಿಡೀ ಹಗಲಿನ ಫಲವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಕೊನೆ ನಿರಾಶಾದಾಯಕವಾದಾಗ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೇವರಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆಚಾರ್ಯರಿಗಾದ ಅವಮಾನ-ಅನುಮಾನ ಹತಾಶೆಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಹಾಕಬಹುದು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯನ ದೀನತೆಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಡವರಿಸಿದವರಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗುವುದು ಚಂದ್ರಿಯ ಆರ್ದ್ರ ಹೃದಯ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಇನ್ನೊಂದೇ ಮುಖ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿಯೇ ಆಸರೆಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಹಾಗೆ ಇವರೂ ಹತಾಶೆಯ ಕತ್ತಲ ಕೂಪದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ ಚಂದ್ರಿಯನ್ನು ಉದ್ವೇಗದಿಂದ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಆತುಕೊಂಡರು.
ಅದರ ಮುಂದಿನ ಅಂಗ ನಾಟಕೀಯವೇ ಆದರೂ ಆಚಾರ್ಯರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳದ ದ್ವಂದ್ವಕ್ಕೆ, ಸಂದಿಗ್ಧಕ್ಕೆ, ಸ್ವ-ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅವರ ಆಂತರಿಕ ಸಂಸ್ಕಾರ ಇನ್ನೊಂದು ವಲಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಷ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಕ್ರಿಯೆಯ ಆರಂಭಿಕ ಸೂಚನೆ ಆಚಾರ್ಯರು, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಉಳಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ತಿಳಿಸುವಂತೆ ಚಂದ್ರಿಯನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ನಡೆದದ್ದರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇನೂ ಪಾಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂತೆ; ಆಕೆಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರಳು ಅನ್ನುವಂತೆ. ಈ ಮಾತನ್ನು ಚಂದ್ರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಅವರು ನಿರಂಬಳರಾಗುವ ಪರಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುವವರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ವೇದಾಂತ ಶಿರೋಮಣಿಯಂತಲ್ಲ. ಅಲ್ಲವರು ಕೇವಲ ಗಂಡು ಮಾತ್ರವೇ ಆಗಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಪಾಂಡಿತ್ಯದ ಪೊರೆ ಕಳಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಮಾರುತಿಯಿಂದ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯದ ಅವಮಾನದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದ ಪೊರೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯರು ಹೊಸದೊಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಸಂಸ್ಕಾರಗೊಳ್ಳುವ ಹಾದಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡರು.
ಚಂದ್ರಿಯ ಪ್ರಕರಣದ ನಂತರ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಕೇವಲ ಮಾನವ ಭಾವನೆ-ಕಾಮನೆಗಳ ವಾಸನೆ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರತೊಡಗುತ್ತವೆ. ನಿತ್ಯರೋಗಿ ಪತ್ನಿ, ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡವಳು, ಅಂದು ಹೇಸಿಗೆಯ ಮತ್ತು ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಹರಡಿರುವ (ನಾರಣಪ್ಪನ ಶವದ ಮತ್ತು ಸತ್ತ ಇಲಿಗಳ) ನಾತದ ಮೂಲವೆನ್ನುವಂತೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನ ಜೀವನ ಕ್ರಮವೆಲ್ಲ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹದಿನಾರನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವೇದಾಂತ ಕಲಿಯಲು ಕಾಶಿಗೆ ಹೊರಟಾಗಿನ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಗೇ ಈಗ ಹಿಂತಿರುಗಿದಂತೆ ಅವರಿಗನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅವರೊಳಗೇ ನಡೆಯುವ ತರ್ಕ-ವಾದ ಸರಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಚಾರ್ಯರ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಅಲುಗಾಡಿ ಸಡಿಲಾಗುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಅವರೊಳಗೆ ಎಂದೂ ಕಂಡಿರದಿದ್ದ ಕಲ್ಪನೆಗಳೆಲ್ಲ ರೂಪ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ಜೊತೆಗೆ, ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸಂಗಾತಿಯಾದವಳು ಮತ್ತು ದೇಹಸುಖ ಸಂಗಾತಿಯಾದವಳು- ಇಬ್ಬರೂ ತನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರೆ ತಾನು ಅನಾಥನೆನ್ನುವ ಭಾವ ಅವರಿಗೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತದೆ. ವೇದಾಂತ ಶಿರೋಮಣಿಯ ಪಾಂಡಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದುತನಕ ಅನುಸರಣೆ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳು ಮಾತ್ರವಿದ್ದು ಆ ಪೊಳ್ಳು ಮಹಲು ಕಾಡಿನ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಪುಡಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ತತ್ಪರಿಣಾಮ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಅಯೋಮಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಗೊಂದಲ ಗೋಜಲಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನತ್ತ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ದೈನ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅಳೆದು ತೂಗಿ ಕೊನೆಗೂ ಹೇಳಿದ್ದು ಅರ್ಧ ಸತ್ಯ- ‘ನಾನು ಸೋತೆ... ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದಂತೆ ಮಾಡಿ...’. ಸತ್ಯವನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಛಾತಿಯನ್ನು ಅವರು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಬರಿಯ ಸೌಜನ್ಯದ ಮಾತಾಡಿದ್ದರು.
ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳ ಮೆಲುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾರಣಪ್ಪ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುವಾಗ, ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕರ್ಮಕ್ಕೆಲ್ಲ ಪ್ರತಿಫಲ ಇರುವಂತೆಯೇ ತದ್ವಿರುದ್ಧ ಫಲವೂ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದಿದ್ದ ಮಾತು ಹಾಗೂ ತಮ್ಮ ಶಾಕುಂತಲೆಯ ವರ್ಣನೆ ಕೇಳಿ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಹೊಲೆಯರ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹುಡುಗನ ಕತೆ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ. ಹಿಂದಿನಂತಲ್ಲದೆ, ಆ ಹೆಣ್ಣು ಯಾರಿರಬಹುದೆನ್ನುವ ಯೋಚನೆಯೂ, ಅವರ ಬಾಹ್ಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಗೋಚರವಾಗಿರದಿದ್ದ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವೂ ಈಗ ಹೊಸ ಹೊಳಹಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ದುಬರುತ್ತವೆ. ಅವಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ದಾಹವಾಗುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆಚಾರ್ಯರು ದೇಹಧರ್ಮದ ಕರೆ ಆಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಾನು ನಿರನುಭವಿಯಾಗಿ ಉಳಿದೆನೆಂದು ಹಲುಬುತ್ತಾರೆ. ತಾನು ಕಾಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೂ ಕಾಮ ತನ್ನನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪಳಗಿಸಿ ಒಳಗೆ ಅಡಗಿದ್ದ ಹುಲಿಯಂತೆ ತನ್ನೊಳಗಿದ್ದ ಕಾಮ ಚಂದ್ರಿಯ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ವಧರ್ಮಕ್ಕೆ ನೆಗೆದು ಹಲ್ಲು ತೋರಿಸಿತೆಂದು ಸಮಝಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ದೇಹಧರ್ಮದ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಟ್ಟವರೇ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮೂಗಿಟ್ಟ ಮೃಗದಂತೆ ತಾನು ಚಂದ್ರಿಯನ್ನು ಕೂಡಿದ್ದ ಕಾಡು ಹೊಕ್ಕು ಅಲ್ಲಿನ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಹುಲ್ಲಿನ ವಾಸನೆ, ಸುಗಂಧಿಯ ಬೇರಿನ ವಾಸನೆ ಹೀರುವುದು ಅವರೊಳಗಿನ ಮಾನವ ಸಹಜ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳ ಪ್ರತೀಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಸ್ಕಾರಫಲದಿಂದ ಪುಣ್ಯ ಸಂಚಯಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಜನ್ಮ ಪಡೆದೆ ಎಂದೇ ಅದುತನಕ ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಜ್ಞಾನಿ ಕೇವಲ ಮಾನವ ಜೀವಿಯಾಗಿ ವಾಸನೆಯ ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿರುವುದು ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನಗಳ ವಲಯಗಳನ್ನು ಮಸುಕುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದಂತೆ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಈಜುಬಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟ ಎಳೆಯ ಬಾಲಕನಾಗುವುದು, ಅದರ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಮದ್ದು ಕೊಡಬೇಕೆನ್ನುವ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬರುವುದು- ಇವೆರಡೂ ನಿರಂಬಳ ಮನ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮನದ ಪದರಗಳು. ಅನತಿ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಪೋಭೂಮಿಯೆಂದೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪತ್ನಿ ಕರ್ಣ ಕಠೋರವಾಗಿ ಕೂಗಿಕೊಂಡು ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟಾಗ ಮೊದಲೇ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿದ್ದ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ‘ಊಳಿದಂತಹ ಧ್ವನಿ ನಿಂತೊಡನೆ ಮಿಂಚು ಥಳಿಸಿ ಕತ್ತಲಾದಂತಾಯಿತು...’.
ಆಗಲೇ, ಜೊತೆಗೊಬ್ಬರು ಬೇಕೆಂದು ಚಂದ್ರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ನಾರಣಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಹೋದವರು, ‘ಗುಮ್ಮ’ನ ಭಯ ಆವರಿಸಿ ಮಾಳಿಗೆಗೆ ಹೋಗದೆಯೇ ದಿಗಿಲುಪಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವುದು ಅವರ ಧರ್ಮಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ದೈವಭಕ್ತಿಯ ಅಧಃಪತನಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಕೈಮರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಹಾಯದಿಂದ, ಬಹಿಷ್ಠೆಯಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯ ದೇಹ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದರೂ ನಾರಣಪ್ಪನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಂಸ್ಕಾರ ಆಗಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಮತ್ತೂ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವೆಲ್ಲ ಮುಗಿಯಿತೆಂಬಂತೆ ಕಾಲು ಕೊಂಡಲ್ಲಿಗೆ ನಡೆಯುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡುವ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅಗ್ರಹಾರದವನೊಬ್ಬನ ಶವ ಯಾವುದೇ ಬಾಧಕವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಅವರು ಹೊರಬಂದದ್ದು ನಿಚ್ಚಳವಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದುತನಕ ಬರಿಯ ಅಗ್ರಹಾರದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದ ಸುರಕ್ಷಿತ ಜೀವನ ಕಂಡಿದ್ದ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ, ವಾಸ್ತವ ಪ್ರಪಂಚದ, ಜನಜೀವನದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲದವರ ಬದುಕಿನ ಪದರಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಹಾದಿಯನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಒಳಸಂವಾದಗಳ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಮೇಳಿಗೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಮಾಲೇರರ ಪುಟ್ಟನ ಸಂಗಾತ ಇನ್ನೊಂದು ಆಯಾಮವನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತದೆ. ‘ನಾಮಸ್ಮರಣೆಯ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಿ ನಿಲ್ಲು’ ಎನ್ನುವ ಆತ್ಮಸಂಸ್ಕಾರದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಮಾತು ಹಾಗೂ ‘ಮನಸ್ಸು ಕನಕನ ಮನದಂತೆ ಬರಿಯ ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದು ಬಿಡಲಿ’ ಎನ್ನುವ ಯೋಚನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಪುಟ್ಟನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ನೋಟಕರಾಗುವ ಜಾತ್ರೆಯ ಪರಿಸರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಂರಕ್ಷಿತ ಆವರಣದಾಚೆಗಿದ್ದು ಆಚಾರ್ಯರ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನೂ ಪರಿಧಿಯಾಚೆಗೆ ಎಳೆಯುತ್ತದೆ.
ಮೇಳಿಗೆಯ ದೇವಸ್ಥಾನ ತಲುಪುವ ಮೊದಲು, ತಾನು ಬಸ್ಸು ಹಿಡಿದು ಕುಂದಾಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಚಂದ್ರಿಯ ಜೊತೆಗೇ ಇದ್ದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ, ಈ ಸಂಕಟವನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊನೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿಳಿದು ಮುಖ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಯಾರಾದರೂ ಪರಿಚಯದವರು ಎದುರಾದಾರೆಂಬ ಭೀತಿ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರೊಳಗಿನ ದ್ವಂದ್ವಕ್ಕೆ ಮತ್ತೂ ಒಂದು ಸಾಕ್ಷಿ. ಅದರ ಹಿಂದೆಯೇ, ನಾರಣಪ್ಪ ಅವಳನ್ನು ಕೂಡಿಯೇ ಅಗ್ರಹಾರದಲ್ಲಿ ಬಾಳಿದಂತೆ ತಾನು ಬಾಳು ನಡೆಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇನೇನೋ ಅನ್ನುವದೂ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಪುಟ್ಟನ ಜೊತೆ ಜಾತ್ರೆಯ ಗದ್ದಲದ ನಡುವೆ ಜನಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾ ಕಾಣುವ ದೃಶ್ಯಗಳೆಲ್ಲ ಕಲಸುಮೇಲೋಗರವಾಗಿ ಒಂದರೊಳಗೊಂದು ಚಿತ್ರಗಳಾಗಿ ಅವರ ಅಂತಃಸತ್ವವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆದಕುತ್ತವೆ. ಪದ್ಮಾವತಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುವ ರೀತಿಯಂತೂ ಅವರಿಗೂ ನಾರಣಪ್ಪನಿಗೂ ಯಾವುದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ, ತನಗೆ ಸೂತಕವಾದರೂ ದೇವಸ್ಥಾನದೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ಊಟಮಾಡುವುದು. ಅವರ ಒಳಮನಸ್ಸು ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಿಂಜರಿದರೂ ಅವರ ತಾರ್ಕಿಕ ಮನಸ್ಸು ಅವರನ್ನು ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ. ಊಟ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವನೊಬ್ಬ ಇವರನ್ನು ‘ದೂರ್ವಾಸಪುರದ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯ’ರೆಂದು ಗುರುತು ಹಿಡಿದದ್ದೇ ಊಟ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಬಿಡುವುದಂತೂ ಅವರೊಳಗಿನ ದ್ವಂದ್ವವನ್ನೂ, ನಿರ್ಧಾರದ ಪೊಳ್ಳುತನವನ್ನೂ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಭಯವನ್ನೂ ತೋರುತ್ತದೆ. ಹೊರಗೆ ಪುಟ್ಟನಿಗೂ ಸುಳ್ಳನ್ನೇ ಹೇಳಿ ಅವನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೋಡುವುದು ‘...ನ ಬ್ರೂಯಾತ್ ಸತ್ಯಮಪ್ರಿಯಮ್’ ಮಾತ್ರವೆ? ಅಥವಾ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯಸ್ನೇಹಿತ ಮಹಾಬಲ ಮಾಡಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಎದ್ದು ನಡೆದುಬಿಡುವ ನಿರ್ಧಾರದ ಮೊದಲ ಕಾರ್ಯರೂಪವೆ?
ಮೇಳಿಗೆಯಿಂದ ದೂರ್ವಾಸಪುರಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇದ್ದದ್ದು ಇದ್ದಂತೆ ಹೇಳಿ ನಿರಾಳವಾಗುವ ಯೋಚನೆಯ ಹಿಂದೆಯೇ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾರಣಪ್ಪನಂತೆಯೇ ತಾನೂ ಅಗ್ರಹಾರದ ಜೀವನವನ್ನು ಬುಡಹಿಡಿದು ಅಲುಗಾಡಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ, ಆ ಧೈರ್ಯ ತನಗಿದೆಯೆ? ಆ ಹಕ್ಕು ತನಗಿದೆಯೆ? ಎಂದೆಲ್ಲ ಚಿಂತಿಸುವವರು ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡದೆಯೇ ದೂರ್ವಾಸಪುರಕ್ಕೇ ಹೊರಟುಬಿಡುವುದು ಆಚಾರ್ಯರೊಳಗೆ ದ್ವಂದ್ವವು ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತರಿಸುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ‘ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಕಳೆದಿರಬೇಕು’ ಎಂಬ ಮಾತು, ಮತ್ತು ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೊನೆಯ ವಾಕ್ಯವೃಂದ ಇದನ್ನೇ ಇನ್ನೂ ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು ಯಾವುದೇ ಗೊಂದಲ ಬಗೆಹರಿದದ್ದನ್ನಾಗಲಿ, ಆಚಾರ್ಯರ ತೀರ್ಮಾನ ಅಂತಿಮವೆಂದಾಗಲಿ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾನವ ಸಹಜ ಭಾವಲೋಕದ ಏರುಪೇರುಗಳನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಆಕಾಶದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಗೆರೆ ಚಂದ್ರ, ಹಾಗೂ ಸಪ್ತರ್ಷಿ ಮಂಡಳ ಹೊಸತೊಂದು ಬೆಳಕಿನ ಆದರೆ ಚಲನೆಯ ಸಂಕೇತವಾದರೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕೇಳುವ ಚೆಂಡೆಯ ಶಬ್ದ ಮನಸ್ಸಿನ ತದಿಗಿಣದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಕಥಾನಕ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆಚಾರ್ಯರು ದೂರ್ವಾಸಪುರಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ? ಉಳಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಿದರು? ಏನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರು? ನಾರಣಪ್ಪನ ಶವ ಕಾಣೆಯಾಗಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಅವರೊಳಗೆ ಏನೇನು ಕೋಲಾಹಲಗಳಾದವು? ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಓದುಗರ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಕಥೆಯನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗಾಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ಲೇಖಕರು.
‘ಸಂಸ್ಕಾರ’ವೆನ್ನುವುದು ನಾಯಕ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯರ ಮಾನಸಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೆಲೆಯು ಪರಿಷ್ಕೃತಗೊಳ್ಳುವ ವಿವಿಧ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಆಚಾರ್ಯರು ಹೇಗೆ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ. ಕರ್ಮಬಂಧಿತ ಆಚಾರ್ಯರು ಒಂದು ಅಪರಕರ್ಮದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿ, ಬಾಧಿತರಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳನ್ನೂ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ಮೌಢ್ಯಗಳ ಪೊರೆ ಹರಿದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಮಾತ್ರರಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ರೂಪಾಂತರ ಕ್ರಿಯೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.
ಕೃಷ್ಣಪ್ಪಗೌಡ:
ಹಿರಿತನದ ಅಹಂಕಾರ ಭಾವ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪಗೌಡನಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ. ಗೌರಿಯೊಡನೆ ‘ನೀವೊಬ್ಬರೇ ನನ್ನ ಸರೀಕರು’ ಎಂದು ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳುವ ಅವನಿಗೆ, ಹೇಳಿದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ‘ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ ತಾನು ಚೀಪ್ ಆದೆ’ ಎಂದೆನಿಸುವುದು ಆತನಲ್ಲಿರುವ ಅಹಮಿಕೆಯಿಂದ. ಹಾಗೆಯೇ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಸನ್ಯಾಸಿ ತನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡದೇ ದಾರಿಹೋಕ ಹಳ್ಳಿಗನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಿದಾಗಲೂ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪ ಒಳಗೊಳಗೇ ಸಿಟ್ಟಿಗೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇದೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ಅಹಮಿಕೆಯ ಸೂಚನೆ. ಆದರೆ, ತುಸು ಆಲೋಚನೆಯ ಬಳಿಕ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನದು ನೇರ ಉತ್ತರವಿರದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂದೂ ದಾರಿಹೋಕನದು ಸರಳ ನೇರವೆಂದೂ ಅರಿವಾಗುವುದೂ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನ ವೈಚಾರಿಕ ನಿಲುವನ್ನು ತೋರುತ್ತದೆ.
ಸಾಹಿತಿಯಾಗಲು ಹೊರಟ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪ ವಿಫಲನಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೈಲಾಗದವರ ತೀಟೆ ಅಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪರಮೇಶ್ವರಯ್ಯನವರು ಅವನಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನಿಗೆ ತನ್ನ ಮಾತುಗಳು ತನ್ನ ಗರ್ವದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯೆಂಬುದು ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಜ್ವರ ಬಂದಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಹಚರನಿಂದ ಹಾಸಿಗೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲವೆಂದು ಹಠಹಿಡಿದು, ನೆಲದ ಮೇಲೆಯೇ ಚಾಪೆ ಹಾಸಿ ಮಲಗಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗಾಬರಿಗೊಳಿಸಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನದು ಗಮನ ಸೆಳೆಯಲು ಕ್ಷುಲ್ಲಕವಾಗಿ ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿಯುವ ಅಹಂಕಾರ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೆ ಉದಾಹರಣೆ. ಈ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದ ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಎಂದಿಗೂ ಆತನ ಮಾತನ್ನು ಹಗುರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ಆತ ಕೊನೆಗಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಹಂಕಾರದ ಹಠಮಾರಿತನಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ಉತ್ತಮ ನಿದರ್ಶನ.
ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಏಳಲಾರದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನಿಗೆ ಒಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಉಚ್ಚೆಗೆ ಅವಸರವಾಗಿ, ಪತ್ನಿ ಸೀತೆಯನ್ನು ಕೂಗಿದರೂ ಅವಳು ಬರಲಾಗದೆ ಆತನ ದೇಹ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಹಾಸಿಗೆ ಒದ್ದೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದ ಸೀತೆ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡದೆ, ಶಾಂತವಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಹಾಸಿಗೆಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿ ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಾಯಿಸುವಾಗ ಆತನಿಗೆ ತಾನು ಸೋತೆ, ಈಕೆ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಗಂಡ ಹೆಂಡಿರ ನಡುವೆ ಇರಬೇಕಾದ್ದು ಸಮರಸ, ಸಾಮರಸ್ಯ. ತಾನು ಮೇಲೆನ್ನುವ, ತಾನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕೆನ್ನುವ ಭಾವ ದಾಂಪತ್ಯದಲ್ಲೂ ಬಂದರೆ ಅದು ಆತನ/ಆಕೆಯ ಅಹಂಕಾರವೇ ಸರಿ. ಅದನ್ನು ಲೇಖಕರೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ‘ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದಲೇ ಅವಳು ಗೆದ್ದಿದ್ದಳು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಲೂಸಿನಾ ಮತ್ತು ಗೌರಿಯರ ಕತೆಯನ್ನು ಹೆಂಡತಿಗೆ ಅವನು ಹೇಳಿ ಅವಳ ಗೌರವ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.’ ಅದರದೇ ವಿಸ್ತರಿಕೆಯಾಗಿ, ‘...ತನ್ನ ಮೈ ಮನಸ್ಸು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ್ದಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನ ಉಪಾಯಗಳು...’ ಎಂಬಲ್ಲಿಯೂ, ‘ಮೂಲದಲ್ಲಿ ತಾನು ಇವಳ ಮಟ್ಟದವನೇ ಇರಬೇಕು... ನನ್ನ ನಿಜವಾದ ಮಟ್ಟ ನಾನು ಮುಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಖಿನ್ನನಾಗಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ’ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿಯೂ ಈತನ ಅಹಮಿಕೆಯನ್ನು, ‘ತಾನು ಮೇಲ್ಮಟ್ಟದವ’ನೆನ್ನುವ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಲೇಖಕರೇ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಕಾಲೇಜು ಬಿಡುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿ ಊರಿನ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲಿನ ಗುಹೆಯ ಗಡ್ಡದ ಬೈರಾಗಿಯ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡುವ, ತನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕೇಳುವ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನಿಗೆ ಆತನ ನಿರುತ್ತರದಿಂದ ಆಗುವ ಗೊಂದಲ, ಗಾಬರಿ, ರಗಳೆಗಳು ಮತ್ತು ‘ಈಡಿಯಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದಾನೆ’ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ, ಹಿಂಸಿಸಿಯಾದರೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಪಡೆಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಚಪಲ- ಎಲ್ಲವೂ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನ ಮೇಲ್ಮೆಯ ಅಪಕ್ವತೆಯನ್ನೇ ತೋರುತ್ತವೆ. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಅಸ್ವಸ್ಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ‘ಎಡಪಾರ್ಶ್ವಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಯಾಮದಿಂದ ಜೀವಧಾತು ಹರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ’ ಯೋಚಿಸುವ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪಗೌಡನಿಗೆ ‘ಪ್ರಶ್ನೆ ಫ್ಯಾಕ್ಚುವಲ್ ಆಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಬೈರಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ, ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗಲ್ಲ...’ ಎನ್ನುವುದು ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೇ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವನೊಳಗೆ ಅದೇನು ಮಾಗಿ ಫಲಬಿಟ್ಟಿತೋ ಎಂದೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದರ ಹಿಂದೆಯೇ ಅಣ್ಣಾಜಿಯಾಗಲೀ ತಾನಾಗಲೀ ಕೊನೆಗೂ ಕಡಿದದ್ದಾದರೂ ಏನೆಂದು ಖಿನ್ನನಾಗುವುದೂ ಆತ ಉನ್ನತವೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಆತನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಆತ ನಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆದರ್ಶದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೇ ನಂಬಿಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಅನ್ನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆತನ ದೈಹಿಕ ಅಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ತಾನಿದುವರೆಗೆ ಸಾಗಿ ಬಂದ ಹಾದಿಯೆಲ್ಲ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ತೋರುವುದು ಖಿನ್ನತೆಯ ಸೂಚನೆಯಾಗಿಯೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.
ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗೌರಿಯಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಮೋಹವಿದೆಯೆಂದು ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗದ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪ ಆಕೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಲೇ ದೂರವುಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಆಕೆಯ ದೈವಿಕ ಮುಖ-ಮಾತುಗಳ ಕಾರಣವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ತಾನು ಸಂಭೋಗಿಸಲಾರೆ, ಅದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವವನು ಅವಳ ಆರಾಧಕನಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಅವನಲ್ಲಿ ಮಾರ್ದವತೆ ಬೆಳೆಯಲು ಉಳಿಯಲು ಗೌರಿ ಕಾರಣಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅಂತಹ ಗೌರಿಯನ್ನು ಅವಳ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಗೊಡುವ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಸ್ವಸ್ಥ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಅವಳಿಂದಲೇ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಭೋಗಿಸುವುದು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗಿದ್ದ ಗೌರವವನ್ನೂ ಮೀರಿದ ಪ್ರೀತಿಯೆ? ಅವಳು ತನ್ನವಳೆನ್ನುವ ಭಾವವೆ? ಯಾರ ಹಂಗಿಲ್ಲದ ಒಂಟಿ ಹೆಣ್ಣೆನ್ನುವ ಸದರವೆ? ತನ್ನ ಸಹಾಯಕ ನಾಗೇಶನಿಗೆ ಹೇಳಿ ಗೌರಿಯನ್ನು ಬರಹೇಳಿ ಅವಳೊಂದಿಗೇ ಸಮಯ ಕಳೆದು ಅವಳನ್ನು ಭೋಗಿಸುವವನಿಗೆ ಗೌರಿ ಹೇಳಿದಾಗಲೂ ತಾನು ಪತ್ನಿ ಸೀತೆಗೆ ಅನ್ಯಾಯವೆಸಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೆ. ಸೀತೆಯ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ, ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸಿನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ, ಅವಳೇ ತನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಗೌರಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಾಗಿನ ಅವನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮಾತ್ರ ವಿಕಲ್ಪವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂಯೋಗದ ನಂತರವೇ, ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಆತ ರಾಜಕೀಯದ ಆಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತೊರೆದು ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವ, ಹೊಸ ಹಾದಿಗೆ ಮುಖಮಾಡುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನುವುದೂ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸೌಜನ್ಯದ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವಗಳ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ, ವಾರಂಗಲ್ನಲ್ಲಿ ಪೋಲೀಸರೊಂದಿಗೆ ಜಟಾಪಟಿಗಿಳಿದು ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ. ಲಾಕಪ್ಪಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅವನ ಪೊಗರು ಇಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಊಟ-ನೀರಿಗಿಟ್ಟ ತಟ್ಟೆಗಳ ಕೊಳಕಿನಿಂದಲೂ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ರೂಪವಾಗಿ, ಉಪವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿನ ಪೋಲೀಸರ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆಯೇ ಹೊರತಾಗಿ ಬೇರೇನೂ ಉಪಯೋಗವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎರಡು-ಮೂರು ದಿನಗಳಾದರೂ ಅದನ್ನಾತ ಅರಿಯುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ತಾನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಣ್ಣಾಜಿಯನ್ನು ಈ ಪೋಲೀಸರು ವಿಚಾರಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ‘ಮುಖಾಮುಖಿ’ಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕೊಲೆ ಮಾಡಿದರು ಹಾಗೂ ತನ್ನನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಂಡರು ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಸಿಡಿಯುವ ಆತ ತಾನು ಇದೇ ಲಾಕಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಸಾಯಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮನಗಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆತನ ಸೀಮಿತ ದೃಷ್ಟಿ ದೂರಾಲೋಚನೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಜ್ಞಾಪರಿಧಿಯಾಚೆಗೆ ತನ್ನನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೃಷ್ಣಪ್ಪಗೌಡನಿಗೆ ತನ್ನ ಚಿತ್ತಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗೆಯಾಗಿ ವಾರಂಗಲ್ ಲಾಕಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಉಪಕರಿಸಿದ್ದರೆ ಹಿಂದೆ, ಶಾಲಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ದಾಯಾದಿಯ ಮನೆಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾರಣದಿಂದ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ಮೇಲ್ಮೆಯ ತೋರಿಕೆಯ ಸಾಧನವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬುದ್ಧಿಸ್ಥಿಮಿತ ಕಳೆದುಹೋಗಿತ್ತು. ‘ನಿನ್ನೊಳಗೊಂದು ಹುಲಿಯಿದೆಯೋ...’ ಎಂದು ಅವನಲ್ಲಿ ಅಹಮಿಕೆಯ ಭಾವವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ್ದ ಪರಮೇಶ್ವರಯ್ಯನವರೇ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಹುಡುಗನ ದೇವಿ ಆರಾಧನೆಯ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದು ಅರ್ಧತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಅತಿರೇಕ ಪ್ರಯೋಗದ ಫಲವನ್ನು ತೋರುತ್ತದೆ.
ವಾರಂಗಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಆತ ದೇವಿಯನ್ನು ಸಮಯೆ ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸಿ ಹಾಡಿ ತನ್ನ ಬೌದ್ಧಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತನ್ನ ಅಂಕೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳ ಗಾಢ ಕತ್ತಲೆ ಕೋಣೆಯ ವಾಸ ಮತ್ತು ಉಪವಾಸಗಳಿಂದ ತಾನು ಮತಿಹೀನನಾಗದಂತೆ ಆತ ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ, ಯಾವುದೇ ದೈವ ದೇವರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ. ಈ ಪಠಣಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಕುಂಡಲಿನಿಯು ಜಾಗೃತವಾಗುವುದೆಂದೂ ತಾನು ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಮ ಉಪಾಸಕನೆಂದೂ ಪೋಲೀಸ್ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ವಾಮಾಚಾರಿಯಾದ ಕೌಲಮತದವನೆಂದೂ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಗಂಭೀರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ನಗು ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಇತರರ ನಡವಳಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷುಲ್ಲಕತನ ಕ್ಷುದ್ರತೆ ಕಂಡು ಸಿಡಿಯುವ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪಗೌಡನ ಈ ನಡವಳಿಕೆ, ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ಆಚರಣೆ ಡಾಂಭಿಕತೆಯಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನು? ಅವನೊಳಗೇನಿದೆಯೋ, ಅವನಿಗೇನು ಬೇಕೋ ಅವನೆಂದೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲವೆಂದೇ ತೋರುತ್ತದೆ. ವಾರಂಗಲ್ ಜೈಲಿನಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವಾಗ ಪರಮೇಶ್ವರಯ್ಯ ಆಡುವ, ‘...ಯಾವಾಗಲೂ ರಾಜನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಂತೆ ಬದುಕಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದು ನಿನ್ನ ಜಾಯಮಾನಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಹಣೆಬರಹ...’ ಮಾತು ಮಾತ್ರ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಸತ್ಯ. ಆ ಮಾತಿನ ಪರಿಣಾಮವೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪಗೌಡ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ರೈತನಾಗುವುದು ಆತನ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಸದಾರಿ ತೆರೆಯುತ್ತದೆ.
ಅಗಾಧ ಶ್ರೀಮಂತನಾದರೂ ತನ್ನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಕಂಡ ಗೋಪಾಲ ರೆಡ್ಡಿಯ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಈತನ ಅಹಂ ಮತ್ತೂ ಮೇಲೆದ್ದಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ರಾಜಕಾರಣದ ಮೆಟ್ಟಲೇರಿದ್ದ. ದೇಶದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿತ್ತು. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ದೊಡ್ಡದೊಡ್ಡವರೂ ಇವನ ಹೆಸರು ಕೇಳಿಯೇ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತಾಡಲೂ ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ನೋಡದೆ, ಹೆಣ್ಣು-ಹೆಂಡಗಳ ಎಲ್ಲ ರುಚಿಯನ್ನೂ ಸವಿದ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪ, ಅಹಮಿಕೆಯ ಪರಾಕಾಷ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎನ್ನಬಹುದು. ಗೋಪಾಲ ರೆಡ್ಡಿಯ ಸಾವಿನ ನಂತರ ತುಸು ಮೆತ್ತಗಾದವನು ಹಿತೈಷಿಗಳ ಸಲಹೆಯ ಮೇರೆಗೆ ‘ಊಟ ಉಪಚಾರಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣೆಂದು ಸೀತೆಯನ್ನು- ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಲಾಯಕ್ಕಾದವಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೇ ಅವನೂ ಬಯಸಿ..’ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಆತನ ಗರ್ವದ ಪೊರೆಯನ್ನೇ ಕಾಣಬಹುದು.
ಮುಂದೆ ಪರಮೇಶ್ವರಯ್ಯ ತಾನು ರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯ ಕೈಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಸೀತೆ ಅಧೀರಳಾಗುವ ಸಂದರ್ಭ, ಕೃಷ್ಣಪ್ಪ ಗೌರಿಯೊಡನೆ ಸೀತೆಯನ್ನು, ‘...ತುಂಬಾ ಸ್ಟಿಂಜಿ ವುಮನ್- ಹಣದಲ್ಲೂ ಸ್ಪಿರಿಟ್ನಲ್ಲೂ.’ ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಸಿಟ್ಟುಗೊಂಡ ಗೌರಿ ತಕ್ಷಣವೇ, ‘ನೀವಿಷ್ಟು ನಿಕೃಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣೋ ಹೆಂಗಸಿನ ಜೊತೆ ಯಾಕಿದೀರಿ? ನಿಮ್ಮ ಗರ್ವಾನ್ನ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳೋಕೇಂತ್ಲೇ ನಿಮಗಿಂತ ಕೀಳಾದ ಹೆಣ್ಣನ್ನ ಹುಡುಕಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತಿದೆ’ ಅನ್ನುವುದು ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನನ್ನು ಅರಿತ ಗೌರಿಗೂ ಆತನ ಗರ್ವದ ಪರಿಚಯವಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದನ್ನವಳು ಸಹಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
‘ಅಪಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಎಡೆಗೊಡದೆ ನಾನು ಹೇಳಬೇಕೂಂತ ಇರೋದನ್ನ ಹೇಳಕ್ಕೇ ಆಗಲ್ವೋ... ನಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಪರಿಣಾಮ ಹೀಗೂ ಆಗಬಹುದು ಹಾಗೂ ಆಗಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಆತಂಕಾನ ಕಳಕೊಳ್ಳದಂತೆ...’ ಅಂತನ್ನುವ ಗೌಡ ಮಾತು ಮುಗಿಸಲಾರದೆ ಹೋಗುವುದು ಆತನೊಳಗಿನ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ‘ದೇವರಿದ್ದಾನೆಂದು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬನ ನಂಬಿಕೆಗಿಂತ ದೃಢವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೂ ದೇವರನ್ನು ನಂಬುವವನ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಿನದು’ ಅನ್ನುವ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನ ವಾದ ತನ್ನ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಕ ಕೈಂಕರ್ಯಗಳೆಲ್ಲ ಎರಡನೇ ರೀತಿಯ ನಂಬಿಕೆಗಳಂತೆ ಎನ್ನುವದು. ಅಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಮೇಲಿನದೆನ್ನುವ ಭಾವ.
ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಗೌರಿಯ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಯೋಚಿಸುವ ರೀತಿ ಮಾತ್ರ, ಅಹಂಕಾರಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವಾದ ಸ್ವಾರ್ಥಿಯದು. ತಾನು ಬರೆಸಿದ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಮುಂದಿನ ಭಾನುವಾರ ಬರುವುದಾಗಿ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಈತ- ಆಕೆ ದೆಹಲಿಗೆ ಬಂದು ಆರು ತಿಂಗಳಾದವು, ಬಂದವಳೇ ತನ್ನನ್ನು ಕಾಣಲು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅವಸರ ಪಡದೆ ಎರಡು ದಿನ ತಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ- ಎಂದೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುವುದು ಸ್ವಾರ್ಥವಲ್ಲವೆ?
ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೂ ತಮ್ಮ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆನ್ನುವುದೂ ಆತನಿಗೆ ಹರ್ಷ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆಯಿದೆಯೆಂದು ಖುಷಿಪಡುವುದು ಅಹಮಿಕೆಯಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನು! ಹಾಗೆಯೇ, ವಾಟರ್ ಥೆರಪಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಲೆಂದು ವೀರಣ್ಣನ ಗೆಸ್ಟ್ಹೌಸಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಗೌಡನಿಗೆ ‘...ಅಲ್ಲಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಗುಂಪು ಗುಂಪು ಜನರ ಸಂಪರ್ಕವಿಲ್ಲದೆ ತಾನು ಮುಖ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆನ್ನುವ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲವಾಗಿತ್ತು...’ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿಯೂ ಅನಾರೋಗ್ಯಪೀಡಿತನಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಯಸುವ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆರೈಕೆಯ ಹೊರತಾದ ವಿಶೇಷ ಗಮನವನ್ನು ಆತ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದನೆನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ದೇಹಶಕ್ತಿ ಕುಂದಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆತ್ಮವಿವೇಚನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನಿಗೂ ಅದು ತಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ತಾನಾಗಿಯೇ ಏಳಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳ ಮೆಲುಕಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲಿನ ಬೈರಾಗಿಯನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾನೆ. ‘ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರಕೊಡಬೇಕೆನ್ನಿಸುವಂಥ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ತನಗೆ ಹೊಳೆಯಲೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು... ...ಆಗ (ಮನಸ್ಸು) ವ್ಯಗ್ರವಾಗಿದ್ದದ್ದು ನಿಜ’ ಎಂದೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಮನಸ್ಸೂ ಮೆತ್ತಗಾಗಿದೆ. ಜೊತೆಗೇ ಆಗಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯವೂ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಬೈರಾಗಿಯೊಡನೆ ತನ್ನನ್ನು ಹೋಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆತ, ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕ ಸರ್ಪವನ್ನು ನಾಯಿ ಹಿಡಿದಾಗ, ಆ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ತಾಳಲಾರದ ಬೈರಾಗಿಯ ‘...ಕೂರ್ಮ ರೂಪದ ತಪಸ್ಸಿನ ಬಗ್ಗೆ’ ಆಳವಾದ ಅನುಮಾನವನ್ನು ಪಡುವುದು ಮಾತ್ರ ‘ತಾನು ಅಂಥ ಅಂಜುಬುರುಕನಲ್ಲ, ಢೋಂಗಿಯಲ್ಲ’ ಅನ್ನುವಂತೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮರುಕ ಬೀರುವವರತ್ತ ನಿರಾಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಲೂ ತನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸುವವರನ್ನು ಪುರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಲೂ ಬದಲಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪಗೌಡ ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಮೆತ್ತಗಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ನಾಗೇಶನಿಗೆ, ಆತನ ಅಕ್ಕನಿಗೆ, ನರ್ಸ್ ಜ್ಯೋತಿಯ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಲೂ, ನಾಗರಾಜ, ರೆಹಮಾನ್ ಅವರತ್ತ ತುಸು ಸೌಹಾರ್ದಯುತವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಗೌಡ, ವೀರಣ್ಣನ ಉಪಕೃತಿಯ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಸಿಲುಕುತ್ತಾನೆ. ಪರಿಸರ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅವನನ್ನು ಅವಲಂಬಿತನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಪರಿಣಾಮ ಮಾತ್ರ ಪತ್ನಿ ಸೀತೆಯ ಮೇಲೆ. ತನ್ನೆಲ್ಲ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಕೋಪವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಕೈಮಾಡುವುದು, ಅವಳನ್ನು ಗುದ್ದುವುದು, ಅವನತ್ತ ಓದುಗರಿಗೆ ಬೆಳೆಯುವ ಅನುಕಂಪವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಕಾದಂಬರಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪ ಗೌಡ ತನಗೆ ತನ್ನೊಳಗೂ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವಾದ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲೂ ಇಂಟೆಗ್ರಿಟಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವಲ್ಲಿ ಆತನ ಆಂತರಿಕ ಬದಲಾವಣೆ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಆಗಿದೆಯೆಂದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಆತನಿಗೆ ಕನಸುಗಳಿವೆ. ‘...ನಮ್ಮ ದೈನಿಕಗಳೇ ಹೇಗೆ ಪ್ರಭೆ ಪಡೆಯೋದು ಸಾಧ್ಯ? ಯಾವತ್ತೂ ಚರಿತ್ರೇಲಿ ದಡಹತ್ತದೇ ಇದಾರಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಆ ಸಿಟ್ಟು ಸಮಾಜದ ಕ್ಷುದ್ರತೇನ ಸುಟ್ಟೀತು, ಅಲ್ವಾ? ಆ ಆಸೆ ಇನ್ನೂ ಉಳ್ಕಂಡಿದೆ’ ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ ಗೌರಿಯೊಡನೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆತ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಮಗುವಿನಂತೆ ತೆವಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಕೋಲೂರಿ ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿತು ಮೊದಲಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆರಂಭಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ನಿರ್ಧಾರ ತಳೆಯುವಲ್ಲಿಗೆ ಕಥೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪಗೌಡನ ಅಹಮಿಕೆಯೂ ಕರಗಿದಂತೆಯೇ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.
ಕಾದಂಬರಿಯ ಹೆಸರು ‘ಅವಸ್ಥೆ’ ನಾಯಕ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪಗೌಡನ ವಿವಿಧ ಸ್ಥಾನಪಲ್ಲಟಗಳನ್ನು ಅವಸ್ಥಾಂತರಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಚಿಂತೆಗಳಿಂದ ಹೊರತಾಗಿ ನಿರಂಬಳ ಬಾಲಕನಾಗಿ ಕೊಳಲೂದುತ್ತಾ ದನ ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಪರಮೇಶ್ವರಯ್ಯನೆಂಬ ಅವಧೂತನಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಾಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾದ. ಕ್ಷುದ್ರತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ರೇಗುವ, ವಿರೋಧಿಸುವ, ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಸಿಡಿಯುವ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಯಾದ. ಪೋಲೀಸರ ದುರ್ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ. ರೈತನಾಗಿ ಸಂಘಟಕನಾಗಿ ಬೆಳೆದ. ರಾಜಕಾರಣಿಯೂ ಆಗಿ, ಯಾರದೋ ಆಟದಲ್ಲಿ ದಾಳವಾಗುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಹೊರಬರುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನಲ್ಲಿ ದ್ವಂದ್ವಗಳು, ಗೊಂದಲಗಳು ಸದಾ ಮನೆ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಪರಮೇಶ್ವರಯ್ಯನವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಆತನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನೂ ನಾವು ಕಾಣಬಹುದು.
ಮುಕ್ತಾಯದ ಮೊದಲು:
ಕಥನ ಶೈಲಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾನೇನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ‘ಅವಸ್ಥೆ’ಯಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಅನಾವಶ್ಯಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತುರುಕಿದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ, ‘ಸಂಸ್ಕಾರ’ದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಕ ತಾನೇ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯನಾಗಿ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ, ತರ್ಕದಲ್ಲಿ, ಸ್ವಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಕಥೆಗಾರ ಮತ್ತು ಪಾತ್ರದ ನಡುವೆ ಯಾರು-ಯಾರೆನ್ನುವ ಗೊಂದಲವುಂಟಾಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನನ್ನರಿವಿಗೆ ಬಂತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆದದ್ದು ಈ ಕೆಳಗಿನ ಪ್ರಸಂಗ:
‘ಸಂಸ್ಕಾರ’ದಲ್ಲಿ: ಭಾಗ- ಎರಡು: ಅಧ್ಯಾಯ- ಮೂರು, ನಾಲ್ಕು: ಪುಟ- ೬೩, ೬೪, ೬೫:
‘ನಾರಣಪ್ಪನ ಶವ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಮಠದ ಗುರುಗಳನ್ನೇ ಕೇಳೋಣ; ಹಾಗೆಯೇ ತ್ರಯೋದಶಿಯ ದಿನ ಮಠದಲ್ಲಿ ಆರಾಧನೆಯೂ ಇದೆ, ಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಂತೆಯೂ ಆಗುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ಹೊರಡುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ದೂರ್ವಾಸಪುರದಿಂದ ಹೊರಟು ಕೈಮರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಆದಿನ ತಂಗಿದ್ದು, ಮರುದಿನ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮೈಲಿ ನಡೆದು ಇನ್ನೊಂದು ಅಗ್ರಹಾರ ತಲುಪಿ ಅಂದು ರಾತ್ರೆ ಅಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದು, ಅದರ ಮರುದಿನ- ತ್ರಯೋದಶಿಯಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಪೂಜೆಯ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮಠ ತಲುಪಿದರು. ಈ ಅನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ, ಏಕಾದಶಿಯಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಲ್ಲ ದೂರ್ವಾಸಪುರದಿಂದ ಹೊರಟು ಸಂಜೆಗೆ ಕೈಮರ ಸೇರಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಜ್ಯೋತಿಷಿ, ಪಂಡಿತ ಸುಬ್ಬಣ್ಣಾಚಾರ್ಯರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದು- ಏಕಾದಶಿಯ ರಾತ್ರೆಗೆ, ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಅನ್ನ-ಸಾರು (‘ಒಳಗಿನ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ತಾಗುವಂತೆ ಸುರಿದು’) ಉಂಡದ್ದು ಹೇಗೆ? ಮರುದಿನ- ದ್ವಾದಶಿಯಂದು ‘ದ್ವಾದಶಿ ಪಾರಣೆ’ಯಾಗದೆ ಬರೀ ಮುಖ ತೊಳೆದು ಅವಲಕ್ಕಿ-ಮೊಸರು ತಿಂದು ಹೊರಟದ್ದು ಹೇಗೆ? ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಅನುಷ್ಠಾನಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದರೆ, ಆಧುನಿಕ ತಾರೀಕು ಪಟ್ಟಿಗಳಿಲ್ಲದೆ ತಿಥಿ-ವಾರ-ನಕ್ಷತ್ರಗಳಲ್ಲೇ ದಿನಗಣತಿಯಿಡುವ ಅವರ್ಯಾರೂ ದಿನ-ಕಾಲಮಾನದ ಲೆಕ್ಕ ತಪ್ಪುವವರಲ್ಲ. ಅಂಥಾದ್ದರಲ್ಲಿ ಇಂಥ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾದವಾಗಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲೆ?
ಕಾದಂಬರಿಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೊಸತನ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಭರವಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ‘ಸಂಸ್ಕಾರ’ ಹಾಗೂ ಅಲೆಯೆಬ್ಬಿಸಿದ ‘ಅವಸ್ಥೆ’ಯಂತಹ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಓದಿ ನನಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನು ಗೀಚಲು ದೊರೆತ ಅವಕಾಶಕ್ಕೆ ನಾನು ಋಣಿ. ಈ ಓದಿನಿಂದ ಯು.ಆರ್.ಎ. ಬಗೆಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನನ್ನ ನಿಲುವು ಬದಲಾಗದಿದ್ದರೂ, ಸಾಹಿತಿ ಯು.ಆರ್.ಎ. ಅವರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಓದಲು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಅದಕ್ಕೂ ನಾನು ಕೃತಜ್ಞಳು. ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಹೊಸತೊಂದು ನೋಟ ಈ ಓದಿನಿಂದ ದೊರಕಿದೆ ಅನ್ನುವುದೂ ನನಗೆ ಖುಷಿಯ ವಿಚಾರ; ಆ ನೋಟಕ್ಕೆ ನಾನು ಆಭಾರಿ.
Categories: KKNC Members
Happiness is a mode in the mind
Madhu Krishnamurthy - Mon, 01/11/2010 - 22:32
My friend Vishvanand raised the issue of happiness and its elusive nature. To state a cliche 'Happiness is a state of mind not a goal to reach". It means that no matter where you are in life, happiness is a state which the mind takes on. In other words you can be 'decide' to be happy at anything. Off course I am not saying that you should try to be happy where genuine unhappiness is natural. I am talking day to day situations. Let us say you have decided to be at work before the boss comes to work. Your expectation is that the boss will think that you must have been at work since a long while whereas you have deftly times to be there just 5 minutes before the boss. Now this is a great idea. While boss may not even bother to think when you came, the problem is this. No matter how you try you are always late and the boss has visited your cube a couple of times by the time you show up. (so your colleague tells you)
So now that is a situation when you have to decide, in what state you want your mind to be in. You may feel extremely disappointed and unhappy that even though you know this secret recipe for success you have not been able to capitalize on it. This is the 4th year since you made this new year resolution that you will be at work early, It is a valid situation that makes you unhappy. Or you can be happy in spite of it. In that case you need to consciously 'disassociate' your happiness from this situation. Even before that you should not make this a cause for unhappiness. A good situation would be that you derive happiness from some thing else. May be playing with your kids. Could be watching your favorite program too.
One of the best quotes I have heard is " It does not matter where you live. All of us live in one place and that is our head". So if you keep your head a happy place then any place or any situation should not affect that happiness in your mind. Off course it is easier said than done.
But at least it prevents us from having wrong expectations. Expecting happiness to come 'if only you get your green card' or 'if only I got that promotion' is not the right thing. One needs to be happy in the mind irrespective of the external situation.
Other way of saying is that in order to be happy you should appreciate what you have. So whatever you have or don't have your mind should adopt a state of happiness.
You may think this is cheating oneself. But there is a well established fact that says "You are what you think". So it may be OK to cheat yourself into believing you are happy. There is no one thing which is capable of making everyone happy. So if in your mind, having nothing to so on a weekend makes you happy, I think you should believe it and just enjoy that happiness. By doing this you are training your mind to be happy independent of external situations. (i.e what happens outside does not take away your happiness).
Categories: KKNC Members
